به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، این قطعه در دستگاه همایون اجرا شده و با آهنگسازی و تنظیم محمدجواد ضرابیان، صدای گرم و احساسی همایون شجریان را به اوج رسانده است. شعر از سیمین بهبهانی، شاعر بزرگ معاصر ایران، انتخاب شده که با زبان ساده اما عمیق خود، حالتی از تنهایی و دلمردگی را توصیف میکند. تکرار بیت «دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من» در این تصنیف، مانند فریادی خاموش در دل شنونده میپیچد و احساس غم پنهان و در عین حال زیبا را منتقل میکند؛ ترکیبی که باعث شده این اثر سالها در میان علاقهمندان موسیقی سنتی ایرانی محبوب بماند.
شعر سیمین بهبهانی در این تصنیف، تصویری از انسانی تنها و رها را ترسیم میکند که نه به کسی دل بسته و نه کسی به او دل بسته است؛ «چو تختهپاره بر موج، رها رها رها من». شاعر با ظرافت، تناقضهای وجودی را نشان میدهد: نزدیکی ظاهری اما جدایی واقعی، نبود راه فرار به سوی شادی («گر از قفس گریزم، کجا روم کجا من؟») و پنهان شدن ستارهها پشت ابر، که نمادی از امیدهای پوشیدهشده است. همایون شجریان با تحریرهای دقیق و احساس عمیق خود، این لایههای درونی شعر را برجسته کرده و شنونده را به سفری احساسی در دل تنهایی میبرد. این اجرا نه تنها یک تصنیف، بلکه یک بیان موسیقایی از فلسفه وجودی و غم انسانی است.
این قطعه فراتر از یک آهنگ معمولی، به نمادی از موسیقی ایرانی معاصر تبدیل شده؛ جایی که شعر کلاسیک معاصر با صدای نو و سنتی همایون شجریان پیوند خورده و اثری timeless خلق کرده است. بسیاری از شنوندگان هر بار که به آن گوش میدهند، گویی بخشی از غمهای شخصی خود را در آن مییابند، اما در عین حال آرامش عجیبی از زیبایی این غم میگیرند. «هوای گریه» نمونهای درخشان از چگونگی همزیستی شعر و موسیقی در فرهنگ ایرانی است؛ جایی که دلگرفتگی به هنری والا بدل میشود و گریه، نه از ضعف، بلکه از عمق احساس برمیخیزد.
