به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، در میان ویرانههای کتابخانهای که روزی مأمن دانش و اندیشه بود، تصویری تکاندهنده از ایستادگی به چشم میخورد. جوانی دانشجو در میان تودههای خاکستر و کتابهای سوختهی دانشگاه علم و صنعت، زانو زده و با دستانی که غبار آتش بر آنها نشسته، کتابی نیمسوخته از اشعار سعدی را ورق میزند. او با صدایی که طنین آن در میان دیوارهای دودگرفته میپیچد، ابیاتی از شیخ اجل را میخواند؛ گویی کلمات سعدی از میان آتش عبور کردهاند تا بار دیگر زنده بودن فرهنگ و ریشه را فریاد بزنند. این صحنه، تقابل عمیق میان ویرانیِ فیزیکی ناشی از حملات و بقای معنوی میراثی است که هیچ شعلهای را یارای سوزاندن آن نیست.
این ویدئو فراتر از یک سوگواری برای کتابهای سوخته، نمایش تمامعیار غیرت و وطنپرستی ایرانی است که در رگهای نسل جوان جریان دارد. وقتی دانشجوی ایرانی در قلب ویرانی، به جای ناامیدی، به ریشههای ادبی و عرفانی خود پناه میبرد، پیامی روشن به جهان مخابره میکند:
ملتی که میراثدار اندیشههای ژرفی چون سعدی است، هرگز در برابر هجمهها کمر خم نخواهد کرد. این حرکت نمادین نشان میدهد که هویت ملی ما نه در خشت و گل، بلکه در کلماتی است که با گوشت و پوست این مردم عجین شده؛ ققنوسی که از خاکستر کتابخانه علم و صنعت برمیخیزد، همان ارادهی شکستناپذیر ایرانی است که در سختترین روزها، اصالت خود را به رخ میکشد.
