به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، توی این ویدیو، باران نیکراه با اون صدای خاص و آرامشبخش خودش، یه شعر فوقالعاده از یاسر قنبرلو رو برامون دکلمه میکنه. اولش یه مقدمه کوتاه درباره مسیر زندگی و لذت بردن از لحظهها میگه و بعد میره سراغ اصل مطلب. محتوای شعر همهاش درباره تضادهای قشنگ زندگیه؛ از اینکه آدم شاید تو دستش چیزی نداشته باشه ولی تو سرش فکرای بزرگ داره، یا اینکه نرسیدن خودش یه جور رسیدن به مقصده. باران با احساس عجیبی این بیتها رو میخونه، مخصوصاً اونجایی که میگه «هر که در ماه زندگی بکند، رنگ مهتاب را نمیبیند» که واقعاً آدم رو به فکر فرو میبره. آخر سر هم با یه لبخند تلخ و شیرین تمومش میکنه که یعنی آره، زندگی همینه.
راستش بخوای، این ویدیو فقط یه دکلمه ساده نیست، انگار حرف دل خیلی از ماهاست که همیشه دنبال یه چیزی میدوییم و یادمان میره همون جایی که هستیم چقدر میتونه قشنگ باشه. تحلیل من اینه که باران نیکراه خیلی هوشمندانه این شعر رو انتخاب کرده تا بهمون بگه «نداشتن» لزوماً بد نیست؛ گاهی همین خلأها باعث میشه ما حرکت کنیم و تو ذهنمون باغهای بزرگ بسازیم. آرامشی که تو چشماش و لحن صداش هست، قشنگ میشینه روی کلمات یاسر قنبرلو و یه ترکیب برنده درست میکنه. این ویدیو به آدم یادآوری میکنه که حتی اگه تو قفس باشی، بازم حق انتخاب داری که چطوری به دنیا نگاه کنی.
