(ویدیو) درس بزرگ مولانا به روایت دکتر انوشه؛ چرا رومی‌ها بدون رنگ زیباتر نقاشی کردند؟

به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، در این روایت شیرین که دکتر انوشه با لحنی صمیمی و جذاب تعریف می‌کند، به یکی از زیباترین داستان‌های مثنوی معنوی گریز زده می‌شود؛ ماجرای رقابت هنری میان نقاشان چینی و رومی. چینی‌ها که به مهارت و جزئیات در نقاشی شهره بودند، از پادشاه می‌خواهند تا در رقابتی، برتری خود را ثابت کنند. آن‌ها قصری مجلل را با هزاران رنگ و نقش و نگار چنان آراستند که چشم هر بیننده‌ای را خیره می‌کرد. اما در مقابل، رومی‌ها روش عجیبی را برگزیدند؛ آن‌ها به جای استفاده از رنگ و طرح، تنها به صیقل دادن دیوار اتاق خود بسنده کردند. وقتی پرده‌ها کنار رفت، تمام شکوه و زیبایی نقاشی‌های چینی در آینه دیوار رومی‌ها منعکس شد، با این تفاوت که شفافیت و جلای آن، تصاویر را زنده‌تر و عمیق‌تر نشان می‌داد.

تحلیل این حکایت فراتر از یک رقابت ساده هنری است و به جهان‌بینی عمیق و عرفانی مولانا باز می‌گردد. مولانا در واقع با این تمثیل، تفاوت میان «علم رسمی» و «صفای باطنی» را به رخ می‌کشد. نقاشان چینی نماد کسانی هستند که با تکیه بر علوم ظاهری، کتاب‌ها و ابزارهای دنیوی، سعی در آراستن صورت دارند، اما رومی‌ها نماد عارفانی هستند که به جای انباشتن دانش، به پاکسازی دل از زنگار حرص، بخل و کینه پرداخته‌اند. از دیدگاه مولانا، دلی که صیقل خورده باشد، آینه‌ای می‌شود که حقیقت کل جهان در آن می‌تابد. این نگاه ژرف به ما می‌آموزد که زیبایی واقعی و درک حقیقت، نه در تزیینات بیرونی، بلکه در شفافیت درون نهفته است؛ جایی که دل بدون هیچ واسطه‌ای، تجلی‌گاه انوار الهی می‌گردد.