به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، استاد محمدحسین شهریار، شاعر بزرگ معاصر ایران که بسیاری او را «حافظ زمان» نامیدهاند، در یکی از عمیقترین ابیاتش خطاب به سالکان راه حقیقت میگوید:
«مست از خودی، تهی شو تا از خدا شوی پر / وان خودپرستی آید عینِ خداپرستی»
این بیت کوتاه اما پربار، یکی از خلاصهترین و دقیقترین بیانهای عرفان عملی در ادبیات فارسی معاصر است. شهریار در این دو مصراع، به مفهوم کلیدی «فنا فیالله» اشاره دارد؛ همان جایی که عارف باید از «خود» خالی شود تا به «حق» پر گردد.
«مست از خودی» اشاره به غرق شدن انسان در غرور و خودبزرگبینی دارد.
شهریار با ظرافت میگوید: همین «خود» که امروز مانع توست، اگر به درستی رها شود، تبدیل به پلی برای وصال میگردد. «تهی شو» دستور عرفانی فنای نفس است و «تا از خدا شوی پر» وعده بقای بعد از فنا. اما اوج زیبایی بیت در مصراع دوم است: شهریار نمیگوید خودپرستی را ترک کن، بلکه میگوید آن را به حد کمال برسان تا «عین» خداپرستی شود. یعنی عشق واقعی به ذات الهی در وجود انسان، همان عشق به خداست.این بیت نه تنها در دیوان شهریار، بلکه در فضای مجازی، سخنرانیهای عرفانی و حتی جلسات روانشناسی معنوی بارها تکرار شده و همچنان تازه است.
در دنیای امروز که خودشیفتگی و خودپرستی ظاهری به یک اپیدمی تبدیل شده، پیام شهریار همچون آینهای است که به ما نشان میدهد خودپرستی ناسالم و خودپرستی عرفانی دو پدیده کاملاً متفاوتاند.استاد شهریار با زبانی ساده و در عین حال عمیق، همان حرفی را زده که مولانا در هزاران بیت و ابنعربی در صدها صفحه گفته بود: «خودت را بشناس تا خدا را بشناسی.»
ساعدنیوز در فضای مجازی
