در این بیماری عضلات اطراف چشم در ابتدا تحت تاثیر قرار می گیرند. میاستنی گراویس یک بیماری خود ایمنی است. این به این معنی است که سیستم ایمنی بدن (که معمولا بدن شما را از عفونت محافظت می کند) به اشتباه به خود حمله می کند.
به طور معمول مغز شما با آزاد کردن ماده شیمیایی به نام استیل کولین از انتهای عصبی، پیام هایی را به عضلات می فرستد. استیل کولین به سرعت به ناحیه های کوچکی بر روی ماهیچه ها (گیرنده های استیل کولین) متصل می شود و این باعث منقبض شدن ماهیچه ها می شود. در اکثر افراد مبتلا به میاستنی گراویس، سیستم ایمنی این گیرنده های استیل کولین را مسدود کرده و یا به آن ها آسیب می رساند. استیل کولین پس از آن نمی تواند به گیرنده خود متصل شود و بنابراین عضله کمتر قادر به سفت شدن است.
پیریدوستیگمین با کاهش تخریب استیل کولین زمانی که از پایان عصب آزاد می شود، کار می کند. این بدان معنی است که استیل کولین بیشتری برای اتصال به گیرنده های عضله وجود دارد و این باعث افزایش قدرت عضلات شما می شود.
عوارض جانبی پیریدوستیگمین
اعصاب مرکزی : سردرد (با مصرف مقادیر زیاد)، فاسیکولاسیون، تشنج.
قلبی ـ عروقی: برادیکاردی، کمی فشارخون (نادر).
پوست: بثورات پوستی، تعریق بیش از حد.
چشم: میوز.
دستگاه گوارش: کرامپ های شکمی، تهوع، استفراغ، اسهال، ترشح بیش از حد بزاق.
سایر عوارض: اسپاسم نایژه ای، و افزایش ترشحات و تنگی نایژه، ضعف، کرامپ های عضلانی.
توجه: در صورت بروز حساسیت مفرط، سردرد، تشنج، اشکال در تنفس، بثورات پوستی، یا فلج، باید مصرف دارو قطع شود.
مسمومیت با پیریدوستیگمین و درمان آن
تظاهرات بالینی: تهوع، استفراغ، اسهال، تاری دید، میوز، اشک ریزش بیش از حد، اسپاسم نایژه، افزایش ترشحات نایژه ای، کمی فشارخون، عدم هماهنگی حرکات، تعریق بیش از حد، ضعف عضلانی، کرامپ، فاسیکولاسیون، فلج، برادیکاردی یا تاکیکاردی، ترشح بیش از حد بزاق، بی قراری یا آشفتگی.
درمان: حمایت تنفسی در صورت لزوم تخلیه ترشحات نایژه ای صورت می گیرد. مصرف دارو باید بلافاصله قطع شود. برای مسدود کردن اثرات موسکارینی پیریدوستیگمین می توان آتروپین تجویز کرد. با این وجود، این دارو فلج عضلات اسکلتی را از بین نخواهد برد. از مصرف بیش از حد آتروپین باید خودداری شود، زیرا ممکن است به تشکیل پلاک های نایژه ای منجر گردد.
