آرتریت روماتوئید یا روماتیسم مفصلی شایعترین بیماری التهابی سیستمیک مفاصل بوده و جزء بیماری های خود ایمنی مزمن محسوب می شود. شیوع جهانی آن حدود یک درصد گزارش شده است. زنان، سیگاری ها و افراد دارای سابقه خانوادگی مثبت بیشتر به این بیماری مبتلا می شوند.
ناتوانی دراین بیماری شایع و قابل توجه است. بگونه ای که در یک مطالعه همگروهی درآمریکا ۳۵٪ افراد مبتلا به آرتریت روماتویید بعد از ۱۰ سال دچار ناتوانی در انجام کار شده بودند. معیارهای تشخیصی آن درگیری حداقل یک مفصل همراه با تورم و درد است. علت دقیق روماتیسم مفصلی ناشناخته است ولی در ایجاد این بیماری ایمنی سلولی و ایمنی هومورال هر دو نقش دارند.
از آنجا که علت آرتریت روماتوئید ناشناخته است، پاتوژنز آن کاملاً مشخص نشده است و مکانیسم عمل بسیاری از عوامل درمانی مورد استفاده نیز قطعی نیست، درمان آن عمدتاً به صورت تجربی انجام می شود و شامل مصرف داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی از جمله دیفلونیسال است.
مکانیسم اثر دیفلونیسال
از مشتقات آسپرین بوده ولی اثرات کلینیکی آن کاملاً مشابه ترکیبات اسید پروبیوتیک است و با مهار عملکرد سیکلواکسیژناز تشکیل پیش سازهای پروستاگلاندین و ترومبوکسان رااز اسیدهای آراشیدونیک کاهش می دهد و سنتزپروستاگلاندین را مهار می کند.
مصرف آن همراه با الکل باعث افزایش تحریک و التهاب معده می شود. این دارو همراه با آسپرین و NSAIDهای دیگر به علت افزایش عوارض گوارشی نباید مصرف شود.
میزان و نحوه مصرف قرص دیفلونیسالفارماکوکینتیک دیفلونیسال
دیفلونیسال به خوبی از دستگاه گوارشی جذب شده و حداکثر غلظت پلاسمائی آن 2 الی 3 ساعت پس از خوردن یک دوز آن ایجاد می شود. نیمه عمر آن در خون 8 تا 12 ساعت است. به علت نیمه عمر طولانی و کنتیک غیر خطی چندین روز زمان لازم است تا بدنبال دوزهای متعدد غلظت پلاسمائی آن به حد ثابت برسد. این زمان را می توان با یک دوز اولیه زیاد کاهش داد. در مایع سینویال غلظت آن به 70 درصد غلظت پلاسمائی می رسد. عمدتاً در ادرار ترشح می شود. ممکن است چرخه مجدد صفراوی وجود داشته باشد. در شیر ترشح می شود (2 تا 7 درصد غلظت پلاسمائی).
