به گزارش سرویس جامعه پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز،یافتههای باستانشناسی نشان میدهد که انسانهای اولیه هزاران سال پیش از این، بدن خود را به بوم انتقال معنا تبدیل کرده بودند. مطالعه مومیاییهای تتو شده باستانی در اروپا و دیگر نقاط جهان نشان میدهد که این عمل، ریشهای عمیق در تاریخ تمدن انسان داشته و سابقه آن به دوران نوسنگی بازمیگردد.
براساس این گزارش، مهمترین و قدیمیترین شاهد تاریخی فرهنگ تتو، مومیایی معروف به «اوتزی» است؛ انسانی که حدود سال 1991 میلادی در یخهای رشته کوه آلپ در مرز کنونی اتریش و ایتالیا، کشف شد. بررسیها نشان داد که او بیش از 5200 سال پیش زندگی میکرد و بدنش به طور طبیعی در یخ حفظ شده است.
«اوتزی» نه تنها یکی از قدیمیترین مومیاییهای طبیعی انسان در جهان است، بلکه بدن او حامل 61 نقش تتو است؛ مجموعهای از خطوط و نشانههای ساده که در نقاط مختلف بدن از جمله زانوها، مچ پا، پشت و بخشهایی از تنه دیده میشود. این تتوها، قدیمیترین نمونههای شناختهشده تتو در اروپای غربی محسوب میشوند.
نشنال جئوگرافی براساس بررسی باستانشناسها گزارش داده است که تتوهای اوتزی با روشی ابتدایی اما کارآمد ایجاد شدهاند. در این روش که شباهت زیادی به تکنیک «دست پوک» در تتوهای سنتی امروزی دارد، پوست با ابزار نوک تیز سوراخ میشد و سپس دوده یا ذغال سوخته به داخل زخمها مالیده میشد تا نقشها شکل بگیرند. این یافتهها نشان میدهد که انسانهای پیش از تاریخ نه تنها ابزار لازم بلکه دانش عملی انجام این کار را نیز در اختیار داشتند.
یکی از پرسشهای اصلی باستان شناس ها و پژوهشگران در پروژه بررسی تتوهای باستانی، معنای تتوهای انجام شده بود. محل قرارگیری بسیاری از نقشها، بهویژه روی مفاصل، زانوها و مچ پا، توجه دانشمندان را جلب کرد. این نقاط معمولاً در معرض فشار و درد مزمن قرار دارند و همین موضوع باعث شد برخی پژوهشگران احتمال دهند که تتوهای باستانی بر مومیایی ها کاربرد درمانی داشتند.
براساس این فرضیه، تتوها ممکن است نوعی روش تسکین درد یا درمان بیماریهای اسکلتی و مفصلی بوده باشند؛ روشی که شباهتهایی با طب سوزنی سنتی دارد و نشان میدهد انسانهای آن دوره درک تجربی از بدن و درد داشتند.
در کنار فرضیه درمانی، برخی پژوهشگران معتقدند که تتوها میتوانستند کارکرد آیینی یا نمادین داشته باشند. دانشمندان در مطالعات خود به ویژه در استفاده از نقشهای هندسی بر بخشهایی از بدن مومیایی ها، مانند قفسه سینه را نشانه احتمالی باورهای مذهبی، هویت گروهی یا جایگاه اجتماعی فرد در جامعه دانسته اند. به گفته آن ها در جوامع باستانی، بدن انسان های پیش از تاریخ و عصر نوسنگی اغلب به عنوان رسانهای برای انتقال معنا، تعلق و قدرت نمادین بکار گرفته می شد که نقش های حک شده بر آن می تواند جایگاه فرد را مشخص کند.
اگرچه «اوتزی» قدیمیترین نمونه تتوی شناخته شده در اروپا را ارائه میدهد، اما شواهد نشان میدهد که تتو به مناطق دیگر جهان نیز محدود نبوده است.
در مصر باستان، بازبینی مومیاییها با استفاده از فناوری تصویربرداری مادون قرمز نشان داد که برخی مومیایی های مصری دارای تتوهای نمادین بودند. این تتوها که قدمت آنها به حدود 3300 تا 3000 سال پیش از میلاد میرسد، اغلب شامل نقوش حیوانی یا اشکال هندسی خاص بودند.
همچنین در قاره آمریکا و دیگر مناطق، نشانههایی از تتو بر بقایای انسانی کشف شده به دست آمد که بیانگر استفاده گسترده از این شیوه برای بیان باورهای جادویی، آیینی یا اجتماعی در فرهنگهای باستانی قاره آمریکا است.
با وجود پیشرفتهای علمی و تحلیلهای دقیق، باستان شناسها و پژوهشگران هنوز معنای نهایی تتوهای باستانی را کشف نکرده اند و دلیل وجود تتو در برخی اجساد و مومیایی های باستانی که قدیمی ترین آن ها 5200 سال قدمت دارد، در هالهای از ابهام قرار دارد. پژوهشگران هنوز نمیتوانند با قطعیت بگویند که آیا این نقشها بیشتر جنبه درمانی داشتهاند یا بیانگر باورهای معنوی و هویتی بودهاند. اما آنچه مورد تایید دانشمندان و باستان شناسها است آن است که موضوع تتو در انسانهای پیش از تاریخ، پدیدهای فراتر از یک تزئین ساده بود.
منبع: ایلنا
توجه توجه! پوشش لحظهای اخبار جنگ
