به گزارش سرویس جامعه ساعدنیوز، جنگ، بیرحمتر از آن است که به جثههای کوچک و رویاهای بزرگ رحم کند. در دنیای کودکان، تفنگ تنها یک اسباببازی پلاستیکی است و دشمنیها در حدِ یک قهرِ سادهی همکلاسی باقی میماند. اما وقتی واقعیتِ تلخِ جنگ با موشکهای آهنی بر سر این دنیای رنگارنگ آوار میشود، دیگر نه مداد رنگیای برای کشیدن خورشید باقی میماند و نه همکلاسیای که با او لیلی بازی کنند.
ویدئوی پیشِ رو، برشی است از زندگیهای نیمهتمامی که در میان گرد و غبارِ بمبارانها گم شدهاند. از لبخند معصومانهی پسربچهای که برای مادرش دست تکان میدهد، تا قمقمهای که به عنوان تنها بازمانده در میان آوارهای مدرسه به چشم میخورد. این تصاویر، نه فقط یک داستان، بلکه فریادی خاموش برای صلح و امنیتی است که حقِ هر کودکی در هر کجای این جهان پهناور است.
بیایید فراموش نکنیم که پشت هر عدد و رقمی که در اخبارِ جنگ شنیده میشود، یک زندگی، یک رویا و یک "خداحافظ مادر" نهفته است. این ویدئو یادی است از تمام دانشآموزانی که نیمکتهایشان خالی ماند و درسهایشان ناتمام؛ فرشتههایی که در جستجوی الفبا بودند اما با زبانِ سرخِ گلوله آشنا شدند.
