به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز ،معلمی، تکرارِ ملالآورِ الفبا نیست؛ هجی کردنِ انسانیت است. وقتی از کلاس درسِ کسانی چون خسرو شکیبایی حرف میزنیم، از طنین صدایی میگوییم که واژهها را از روی کاغذ بلند میکرد و در عمقِ قلب دانشآموز مینشاند. در این پیشه، معلم نه فقط آموزگارِ کتاب، که معمارِ رویاهای نوجوانی است که میانِ نیمکتهای چوبی، به دنبالِ سهم خود از دنیا میگردد.