به گزارش سرویس سیاسی پایگاه خبری ساعدنیوز، در صبحی که آسمان تبریز، غبار غم و غرور را با هم در هم آمیخته بود، خیابانهای شهر از جنس ایثار و خون زنده شد.
آیین تشییع پیکرهای مطهر شهدای اقتدار آذربایجان شرقی، امروز، 14 اسفند 1404، نه یک مراسم بود؛ یک حماسه بود، یک قیام خاموش اما فریادگونه، یک عهد دوباره با آرمانهایی که هرگز خاکستر نمیشوند.
از میدان شهدا، آنجا که نامش خود یک پیمان است، تا میدان ساعت، که هر تیکتاکش یادآور ثانیههای مقاومت است، دریایی از انسانیت به راه افتاده بود. مردمانی که چشمهایشان از اشک خیس بود و مشتهایشان از خشم و عزم؛ زنانی که فرزندانشان را در آغوش گرفته بودند تا نسل بعد هم بداند «شهادت» فقط واژه نیست، خون است، زندگی است، راه است.
پرچمهای سرخ و سبز و سهرنگ، در دست باد میرقصیدند، گویی روح شهدا هنوز در پارچهها نفس میکشد. صدای یا حسینها و یا زهراها، با نوای سینهزنی و مرثیهخوانی در هم تنیده شده بود؛ چنان که انگار تبریز یک دل بزرگ شده بود که برای فرزندانش میتپید و برای خونشان فریاد میزد.
2 هفته پیش
2 هفته پیش
2 هفته پیش