سرطان بیضه زمانی رخ می دهد که رشد سلول های بیضه باعث تشکیل تومور شود و موردی نادر است. بیش از 90 درصد سرطان های بیضه از سلول های زایا که اسپرم تولید می کنند شروع می شود. دو نوع سرطان وجود دارد؛ تومورهای سمینوما می توانند به کندی رشد کنند و پرتو درمانی و شیمی درمانی به خوبی روی آن ها جواب می دهد. نوع غیر سمینوما سریع تر رشد می کند و کمتر به آن درمان ها پاسخ می دهد. چند نوع توده ی غیر سمینوما وجود دارد که عبارتند از: کوریوکارسینوما، کارسینوم جنینی، تراتوم و تومور کیسه ی زرده.
تومورهای بیضه می توانند از بیش از یک نوع سلول ساخته شوند. در این مقاله با انواع روش های درمان سرطان از عمل جراحی سرطان بیضه آشنا خواهید شد.
علائم سرطان بیضه ممکن است به سختی تشخیص داده شوند، به خصوص در ابتدا. به هر رو، علائم تومور بیضه عبارتند از:
وجود توده ای بدون درد (که شایع ترین علامت است)
تورم بیضه، همراه با درد یا بدون آن
احساس سنگینی در بیضه ها
احساس دردی مداوم و مزمن در بیضه، کیسه ی بیضه یا کشاله ی ران
حساسیت یا تغییر در بافت پستان مردانه
در صورت حس کردن یک برجستگی یا قسمتی سفت در بیضه، می بایست برای بررسی تومور بودن آن در اسرع وقت به پزشک مراجعه نمود. حدود 75 مرد از هر 100 مردی که در بیضه ی خود تورم یا توده دارند، به سرطان مبتلا هستند. اکثر توده های موجود در کیسه ی بیضه خارج از بیضه سرطانی نیستند. با این حال در صورت پیدا کردن هر گونه برآمدگی بایستی با پزشک مشورت کرد.
به طور متوسط، اغلب مردان در مورد علائم و نشانه های این چنینی، تا ماه ها به کسی چیزی نمی گویند. در صورتی که شخص منتظر بماند، سرطان او نیز گسترش می یابد. اگر برجستگی روی بیضه بیشتر از دو هفته باقی بماند، مشورت با یک پزشک عمومی یا متخصص اورولوژی امری ضروری است. اورولوژیست بررسی می کند که این برآمدگی ناشی از سرطان است یا مشکلات و بیماری های دیگری مانند موارد زیر وجود دارد:
اپیدیدیمیت: تورم اپیدیدیم که عموماً با آنتی بیوتیک درمان می شود.
پیچش بیضه: پیچ خوردن بیضه ها که عموماً با جراحی درمان می شود.
فتق اینگوینال: زمانی است که بخشی از روده از طریق قسمت ضعیف عضلات معده در نزدیکی کشاله ی ران فشار وارد می کند و اغلب با جراحی درمان می شود.
هیدروسل: به زمانی زمانی اطلاق می شود که مایع در کیسه ی بیضه جمع شود. این وضعیت خطرناک نیست اما در صورت بروز مشکل می توان آن را با جراحی درمان کرد.
علت رشد سلولی برای تشکیل تومور، همیشه امر مشخصی نیست. همچنین ممکن است جلوگیری از عوامل خطر سرطان بیضه در اختیار شخص نباشد. در نتیجه، بهترین کار این است که این بیماری زودتر تشخیص داده شود.
خطر ابتلا به سرطان بیضه در مردان با موارد زیر افزایش می یابد:
سابقه ی خانوادگی: در صورتی که پدر یا برادر شخص به سرطان بیضه مبتلا شده باشد.
عدم نزول بیضه: بیضه ی نزول نکرده یا کریپتورکیدیسم به زمانی اطلاق می شود که بیضه قبل از تولد، از شکم به داخل کیسه ی بیضه نیافتاده باشد. احتمال رشد تومور بعد از این مشکل بیشتر خواهد بود. این وضعیت با جراحی برطرف می شود اما احتمال بروز سرطان از بین نمی رود. از هر 100 نفر از این بیماران، 8 نفر به سرطان مبتلا می شوند.
GCNIS: نئوپلازی سلول زایا در منشاء خود (GCNIS)، سلول هایی غیرعادی در بیضه هستند که معمولاً در طول آزمایش ناباروری دیده می شوند. وجود میکرولیتیازیس یا کلسیفیکاسیون های کوچک در بیضه، عامل خطری برای سرطان بیضه نیست (مگر این که یکی از عوامل خطر بالا نیز با آن همراه باشد).
عموماً تیمی از پزشکان از جمله اورولوژیست، انکولوژیست یا متخصص پرتو درمانی به منظور تدوین بهترین برنامه ی درمانی برای بیمار، با یکدیگر همکاری می کنند. انتخاب آن ها بر اساس تشخیص دقیق و سلامت بیمار خواهد بود. قبل از درمان، بیمار باید با متخصص اورولوژی خود در مورد این که آیا می خواهد بچه دار شود یا خیر، صحبت کند.
عدم توانایی در بچه دار شدن و تغییرات هورمون های مردانه پس از درمان های خاص، امری شایع است. به کسانی که قصد بچه دار شدن در آینده دارند، نگهداری از اسپرم در بانک اسپرم پیشنهاد می شود. همچنین بیماران می توانند بعد از جراحی و برداشتن بیضه ی خود، به گزینه ی پروتز بیضه نیز فکر کنند.
نظارت و تحت نظر داشتن
نظارت، راهی برای پیدا کردن تغییرات از طریق معاینه های منظم و عادی است که شامل معاینه ی بدنی، تست های نشانگر تومور و آزمایش های تصویربرداری می شود. آزمایش های تصویربرداری با سونوگرافی از اسکروتوم (کیسه ی بیضه) شروع شده و می توانند شامل رادیولوژی قفسه ی سینه یا سی تی اسکن باشند. بیشتر مردان ممکن است برای علائم تستوسترون پایین نیز بررسی شوند.
جراحی
جراحی، اصلی ترین روش درمانی سرطان بیضه است. گزینه های دیگر درمان نیز ممکن است با توجه به تشخیص، به بیمار معرفی شوند. لازم به ذکر است که پزشک بایستی قبل از جراحی، درباره ی احتمال ایجاد تغییر در باروری با بیمار گفت و گو کند.
ارکیکتومی
ارکیکتومی برای تشخیص و درمان سرطان در مراحل اولیه یا مراحل مؤخر استفاده می شود. این جراحی کل بیضه و توده را از طریق یک برش کوچک در کشاله ی ران خارج می کند. حتی طناب اسپرمی نیز برداشته می شود. بعد از جراحی، بیضه برای یک پاتولوژیست ارسال می شود تا نوع سلول سرطانی را سطح بندی کند و میزان گسترش آن را تشخیص دهد.
جراحی حفظ بیضه
گاهی اوقات، جراحی حفظ بیضه (TSS) برای بعضی از بیماران توصیه می شود. در این جراحی فقط بافت تومور برداشته می شود، نه کل بیضه. برای انجام TSS، توده می بایست بسیار کوچک بوده و نشانگرهای آن منفی باشند.
در واقع این جراحی برای افرادی که به جای سرطان، تومورهای خوش خیم دارند مناسب است. در صورتی که بیمار تومور سرطانی داشته و بیضه ی دیگر او سالم باشد، TSS برای او پیشنهاد نمی شود. نظارت بعد از این جراحی به منظور بررسی وجود سرطان، از اهمیت زیادی برخوردار است.
برداشتن غدد لنفاوی شکمی
برداشتن غدد لنفاوی خلفی صفاقی یاRPLND (Retroperitoneal Lymph Node Dissection) یک جراحی پیچیده است که برای بعضی از مبتلایان به سرطان بیضه مفید خواهد بود. این روش به یک جراح ماهر نیاز دارد تا غدد لنفاوی پشت شکم را برای اطمینان از عوارض جانبی محدود، خارج کند.
این جراحی گزینه ای درمانی برای بیماران مبتلا به سرطان مرحله ی یک با قدرت بیشتر است و معمولاً برای مبتلایان به تومورهای سلول های زایای غیر سمینوما که ممکن است عود کنند، استفاده می شود.
پرتو درمانی
از پرتو درمانی برای از بین بردن سلول های سرطانی در بیضه یا غدد لنفاوی مجاور استفاده می شود. پرتو درمانی فقط در نوع سمینوما به کار می رود، زیرا بعضی از انواع غیر سمینوما در برابر این روش مقاوم هستند.
پرتو درمانی یا رادیوتراپی می تواند گزینه ای درمانی برای زمانی باشد که سرطان بیضه (از هر نوع آن) به اندام های دورتر مانند مغز گسترش یافته باشد. این روش انواع مختلفی دارد که برای درمان سرطان مورد استفاده قرار می گیرند.
شیمی درمانی
شیمی درمانی برای سرطان هایی به کار می رود که به خارج از بیضه گسترش پیدا کرده اند یا نشانگرهای تومور بعد از جراحی بالا رفته باشند. نشانگرهای تومور سرمی و آزمایش های تصویربرداری به اندازه گیری میزان استفاده از شیمی درمانی و مفید بودن این روش کمک خواهند کرد.
داروهای شیمی درمانی از طریق جریان خون در سرتاسر بدن حرکت کرده و ممکن است عوارض جانبی ای نیز ایجاد کنند. همچنین می توانند سلول های سرطانی ای که به غدد لنفاوی رسیده اند را از بین ببرند.
