به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز،با 2 تا 3 سال تحصیل، از کلیه کالجها با هر گرایشی و همچنین تحصیلات نیمه تمام حداقل با گذراندن دوره عمومی دانشگاهها(Der erste Studienabschnitt) به شرط داشتن دیپلم دبیرستان، “کاردانی” ارزشیابی میشود. سیستم تحصیلات دانشگاهی در اتریش و نحوه ی ارزشیابی مدارک تحصیلی بر اساس یک نظام قانون مند و دیرینه طراحی شده است که بایستی به آن توجه ویژه گردد.
شاید در حین مطالعه سیستم تحصیلات دانشگاهی و نحوه ارزشیابی مدارک تحصیلی اتریش متوجه سختی هایی در این روند شوید که تحصیل در اتریش را متمایز از سایر کشور های هم رده خود می کند. باید گفت که این موضوع آنچنان هم پروسه اخذ پذیرش از دانشگاه های اتریش یا مدارس آن را دشوار نمیکند و فقط لازم است قوانین را بشناسید.
مدارک Diplom Ingenieur (FH), Magister (FH), Diplom Ingenieur, Magister. Art, Magister - با 3 تا 4 سال تحصیل (طول دوره اسمی) صادره از کلیه دانشگاهها، دانشکدههای هنرهای عالی و مدارس عالی فنی، “کارشناسی” ارزشیابی میشود.
مدارک Diplom Ingenieur, Magister. Art, Magister - با 4 تا 5 سال تحصیل (طول دوره اسمی) صادره از کلیه دانشگاهها، دانشکدههای هنرهای عالی و در صورت گذراندن پایان نامه، “کارشناسی ارشد پیوسته” و با داشتن مدرک کارشناسی، “کارشناسی ارشد” ارزشیابی میشوند.
مدرک Doktor - به شرط داشتن مدارک بندهای 2 و 3 یا کارشناسی ارشد، “دکترا” ارزشیابی میشود.
هیچیک از مدارک دانشگاهی که به صورت خصوصی، مکاتبهای، ترددی و غیرحضوری اخذ گردد، ارزشیابی نمیشود.
مدارس عالی فنی (FH) و مراکز آموزش عالی که مورد تایید وزرات علوم (Bundesministerium für Wissenschaft und Verker) اتریش هستند.
جدول چگونگی ارزشیابی مدارک تحصیلی دانشگاه های اتریش
مدارک | شرایط | ارزشیابی |
Diplom | 2تا3 سال تحصیل و داشتن دیپلم دبیرستان و گذراندن دوره Der erst Studienabschnitt | کاردانی |
Magister, Magister art, Diplom Ingenieur, Magisrter (FH) Diplom Ingenieur (FH) | حداقل 3 تا 4 سال تحصیل | کارشناسی |
Magister, Magister art Diplom Ingenieur | حداقل 4 تا5 سال تحصیل در صورت گذراندن پایاننامه | کارشناسی ارشد پیوسته |
Doktor | 3 تا 6 سال تحصیل، شرط داشتن مدارک بندهای دو و سه یا کارشناسی ارشد | دکتری |
سیستم آزاد پذیرش دانشجو در اتریش حکمفرماست. قبولی در آزمون نهایی دوره متوسطه جواز ورود به دانشگاه های اتریش است.
اتریش یکی از سه کشور دنیا است که آزادترین سیستم پذیرش دانشگاهی را داراست؛ به طوری که داوطلبان تنها با قبولی در آزمون نهایی Matura می توانند در هر یک از رشته های مورد علاقه خود و یا حتی در چند رشته بدون پرداخت هزینه اضافی در دانشگاه های عمومی ثبت نام کنند. دو کشور دیگر سوئیس و بلژیک است.
به دنبال دستور هفتم جولای 2005 شورای قانونگذاری اروپا مبنی بر پذیرش دانشجویانی با ملیت های مختلف از کشورهای عضو اتحادیه اروپا توسط اتریش با همان شرایط پذیرش دانشجویان بومی که قبولی در آزمون Matura را کسب کرده باشند، قانون دیگری در هشتم ژوئن جاری در این کشور به تصویب رسید که به موجب آن دانشگاه های اتریش می توانند در ملاک پذیرش دانشجویان در رشته های خاصی که در کشور آلمان از سهمیه برخوردارند تغییراتی اعمال کنند. بدین ترتیب سه دانشگاه پزشکی وین، اینزبروک و گراز برای پذیرش دانشجو آزمون ورودی برگزار می کنند.
آزمون نهایی دوره متوسط تنها ملاک پذیرش در دانشگاه های اتریش
Matura که واژه ای رایج در کشورهای اتریش، بوسنی، هرزگوین، بلغارستان، کرواسی، ایتالیا، لیختن اشتاین، مقدونیه، مونته نگرو، لهستان، صربستان، اسلوونی، سوئیس و اوکراین است شامل آزمون نهایی دوره آموزش متوسطه است. به دانش آموزان پس از قبولی در این آزمون مدرکی اعطا می شود که حاوی نمرات آنهاست و به وسیله آن می توانند در دانشگاه ها ثبت نام کنند. در کشورهایی چون اتریش این مدرک به تنهایی جواز ورود به دانشگاه است.
اصطلاح رسمی Matura در اتریش Reifeprufung است. این مدرک پس از قبولی در آزمون های Maturazeugnis به داوطلبان اعطا می شود.
در دبیرستان های Gymnasium که سیستمی مغایر با مدارس حرفه ای داشته و بر آموزش عمومی تمرکز دارند Matura شامل 3 تا 4 آزمون کتبی و 3 تا 4 آزمون شفاهی است.
سیستم نمره گذاری شامل یک تا 5 است که به ترتیب عبارتند از: 1 = عالی / 2 = خوب / 3 = متوسط / 4 = قبولی در آزمون /5 = مردودی در آزمون
موضوعات امتحان نهایی کتبی به خود دبیرستان های Gymnasium بستگی دارد.
موضوعات امتحان نهایی کتبی به خود دبیرستان های Gymnasium پاسخ به سوالات زبان آلمانی و ریاضیات که هر دو اجباری است و پاسخ به سوالات یک زبان خارجه که معمولا انگلیسی، فرانسه، لاتین یا یونانی است مفاد این امتحان را تشکیل می دهد. امتحان نهایی کتبی در دبیرستان های Gymnasium که مخصوص علوم خاص است سوالات زیست شناسی، فیزیک یا شیمی را نیز در برمی گیرد.
نکته قابل توجه درخصوص آزمون Matura در اتریش این است که این آزمون به صورت غیرمتمرکز برگزار می شود. یک شورای برگزارکننده امتحانات در اتریش وجود دارد که معلمان، مدیران و مقامات دبیرستان های درجه یک عضو آن هستند.
شرکت در آزمون Matura در اتریش شرط سنی ندارد.
شرکت در آزمون Matura در اتریش شرط سنی ندارد. افراد 20 تا 29 ساله قبل از شرکت در آزمون نهایی در موسسات خصوصی آموزش بزرگسالان آموزش می بینند.
سیستم دانشگاهی در اتریش آزاد است شرط ورود به دانشگاه ها و مراکز آموزش عالی اتریش داشتن مدرک (Reifeprüfungszeugins) است. دانشکده های هنرهای عالی امتحان ورودی نیز برگزار می کنند. شایان ذکر است که دانشگاه به دانشجویان به مدت 2 سال مهلت اتمام دوره زبان آلمانی را می دهد . مراکز آموزش عالی در اتریش محدودیتی برای پذیرش دانشجو ندارند.
سیستم دانشگاهی نیز در اتریش آزاد است. قانون کلی تحصیلات دانشگاهی سال 1966 و قانون سازمان دانشگاهی سال 1975 یک چهارچوب قانونی برای آموزش عالی ایجاد کرد و وزارت فدرال علوم و تحقیقات این کشور مسئولیت سرمایه گذاری و سرپرستی در بخش آموزش عالی را برعهد گرفت..
دانشگاه وین که در سال 1365 تاسیس شد قدیمی ترین و بزرگترین دانشگاه اتریش است.
ذکر این نکته ضروریست که اکثر رشته ها در اتریش به زبان آلمانی است.
سال تحصیلی
سال تحصیلی در دانشگاه ها، از اول اکتبر شروع شده و در تاریخ 30 سپتامبر به پایان می رسد. ترم زمستانی، در تاریخ اول اکتبر و ترم تابستانی (ترم بهاره) در تاریخ اول مارس آغاز میشود. هرکدام از دانشگاه ها میتوانند در تاریخ دیگری شروع ترم دوم را اعلام کنند. با شروع ترم تحصیلی کلاسهای درس نیز شروع میشوند. ترم زمستانی و ترم تابستانی هر یک حداقل 14هفته آموزشی و در مجموع 30 هفته آموزشی را شامل میشوند. تعطیلات تابستانی بطور معمول 3ماه به طول میانجامد (جولای، آگوست، سپتامبر) در تعطیلات بجز دورههای آموزشی تابستانی، گردشهای علمی دانشگاهی و دورههای کارآموزی هیچ کلاس دیگری تشکیل نمیشود. امتحانات را میتوان در آغاز و پایان تعطیلات برگزار کرد و در صورت توافق داوطلبان میتوان به صورت استثناء در حین تعطیلات نیز امتحانات را برگزار نمود.
دوره های آموزشی
در مدارس کلاسها به طور معمول 6 روز در هفته تشکیل میشوند. البته امکان تعطیل اعلام کردن شنبه و تشکیل هفته 5 روزه نیز امکان دارد. به طور معمول کلاس ها را نباید زودتر از ساعت 8:00 تشکیل داد. البته امکان تشکیل کلاسها در ساعت 7:00 نیز با توجه به امکان حمل و نقل دانشآموزان و بر اساس سایر اولویت ها و نیاز به این امر امکانپذیر است. کلاس های درس نباید بعد از ساعت 18:00 و در روزهای شنبه بعد از ساعت 12:45 بطول انجامد. از سال تحصیلی 1994/95 دوره های آزمایشی چندین ساله ای برای اجرای دوره های آموزشی شبانه-روزی در مدارس پایه صورت گرفت.
دوره های آموزشی شبانه-روزی، از دو بخش تشکیل شده است:
بخش مراقبتی، از دو زمان آموزشی مرتبط با درس و آموزش شخصی، یک بخش زمان آزاد و یک بخش زمان پذیرایی تشکیل شده است.
بخش آموزشی
این دو بخش، به صورت مجزا و یا به صورت ضربدری نسبت به یکدیگر تشکیل شوند در صورت ضربدری بودن، دانشآموزان باید این دوره را ببینند چرا که بخش درسی و بخش مراقبتی در طول روز تغییر میکنند. در صورت انتخاب شیوه مجزا توسط شورای مدرسه، پس از ساعات آموزشی، ساعات بخش مراقبتی بعد از ظهر شروع میشوند. در این صورت، امکان شرکت دانشآموزان در تنها برخی از بعد از ظهرها و یا حتی عدم شرکت آنها در بخش مراقبتی وجود دارد. هزینههای مربوط به غذای ناهار و یا ساعات آزاد (که میتوانند مورد استفاده معلمان و یا روانشناسان اجتماعی قرار گیرند) توسط والدین و یا بخشداری ها پرداخت میشود. ساعات شروع درس، معمولاً، 8:00 صبح است. در شرایط خاص شروع کلاس ها از ساعت 7:00 صبح نیز ممکن است. پایان کلاسهای درس حداکثر ساعت 18:00 و در صورت نیاز 19:00 میباشد. این امر به مقطع تحصیلی مدرسه مربوط است. در روزهای شنبه پایان کلاسها حداکثر ساعت 12:45 خواهد بود. روز یکشنبه کلاسهای درس کلاً تعطیل هستند. هر ساعت درسی اصولاً 50 دقیقه طول میکشد. برخی کلاسهای خاص را میتوان به دلایل مهم و حیاتی به مدت 45 دقیقه کاهش داد. بین ساعت های درس، زنگ های تفریح به مدت 5 تا 15 دقیقه وجود دارد.
در صورت تشکیل کلاس بعد از ظهر زنگ تفریح ظهر باید به حد کافی طولانی باشد تا دانشآموزان بتوانند ناهار بخورند. این زنگ تفریح معمولاً، یک ساعت است. البته دستورالعمل ثابت قانونی درباره آن وجود ندارد. در مورد تعداد ساعات درسی هفتگی تفاوت های قابل توجهی میان مقاطع و انواع مدارس وجود دارد.
21 ساعت در هفته برای کلاس اول مدرسه ابتدایی (اولین مقطع تحصیلی6سالگی)
مدارس عالی آموزش عمومی (مقاطع نهم تا دوازدهم 15 تا 18سالگی) به بیش از 33ـ34 ساعت در هفته
مدارس عالیتر فنی و مؤسسات کارآموزی (مقاطع نهم تا سیزدهم15 تا 19سالگی) تا 40ساعت در هفته خواهد بود.
در برنامه آموزشی هفتگی که توسط مدیر مدرسه تنظیم میشود باید تعداد کل ساعات آموزشی هفتگی تا حد امکان به صورت مساوی بین روزهای هفته تقسیم شود.
کلاس اول تا چهارم بین 4 تا 6 ساعت
در مقطع پنجم تا هشتم حداکثر 8 ساعت
کلاس نهم حداکثر 10ساعت میباشد.
دروس و موضوعات آزاد نیز در بین این ساعات باید محاسبه شود. در مدارس شبانهروزی که در سیستم آموزش اجباری حل شدهاند بخش مراقبتی از دوشنبه تا جمعه باید حداقل تا ساعت 16:00 ارائه گردد. در آکادمی های آموزشی و تربیتی و آکادمی های آموزش حرفهای تعداد ساعات هفتگی برای دانشجویان بین 30 تا 40 ساعت است. این میزان به نیمسال تحصیلی بستگی دارد. ساعت شروع درس 7:00 صبح است. شروع درس در ساعت 8:00 صبح نیز ممکن است. حداکثرساعت تشکیل کلاس ساعت 20:00 میباشد.
مراکز آموزش عالی تخصصی Fachhochschulen
مطابق قانون تحصیلات و آموزش که در ماه می 1993 توسط پارلمان اتریش به تصویب رسید؛ Fachhochschulen در کشور اتریش از سال آکادمیک 1994-95 تصویب و از آن زمان تا کنون به عنوان نوعی از تحصیلات دانشگاهی قلمداد می شود. پارلمان، دورههای آموزش فنی و حرفهای را که عملاً از پیش تعیین شده بودند و اساس علمی داشتند به تصویب رساند. حداقل زمان طول این دورهها 6 نیم ترم تحصیلی میباشد و حداقل 1950 درس را در بر میگیرد. پذیرش، منوط به داشتن گواهینامه امتحان ورود به دانشگاه نیست. این کالج ها برای اشخاصی تأسیس شده است که مهارتهای فنی و حرفهای مورد نیاز برای رشته مورد تحصیل را دارند. فارغالتحصیلان مدارس فنی و حرفهای که از مهارت و دانش ویژه و کافی برخوردار باشند، از اعتبار ویژهای در ارتباط با برنامه تحصیلی به منظور کاهش طول تحصیل برخوردار خواهند شد. فارغالتحصیلان Fachhochschulen میتوانند درتحصیلات دکتری در رشته خود در دانشگاه ثبتنام نمایند. تأمین مالی از طریق دولت و نیز از طریق بخش های خصوصی صورت میگیرد.
آموزش عالی غیر دانشگاهی
در کشور اتریش، معدودی از رشتههای آموزش تکمیلی غیر دانشگاهی وجود دارد. یک دوره مطالعاتی Fachhochschule (در کالج های رشته ویژه متوسطه تکمیلی) در سال 95/1994 برقرار گردید. رشتههای ذیل در حال حاضر برای ادامه تحصیل در دسترس میباشد:
ـ کالج های آموزش معلم، کالج های آموزشی برای معلمین اشاعه و آموزش مذهبی، کالج های آموزش معلم فنی و حرفهای و کالج های فنی
ـ کالج هایی برای مشاغل اجتماعی
ـ کالج های پیراپزشکی
ـ دورههای دانشگاهی تکمیلی ویژه برای مشاغل و حرفههای تجاری و فنی
همانطور که در بالا توضیح داده شد، کالج های آموزش معلم فنی و حرفهای و فنی، معلمین را برای مدارس ابتدایی، مدرسه متوسطه عمومی. مدارس ویژه و برای سال پیش فنی و حرفهای آماده و آموزش میدهد. کالج های مخصوص و مجزای آموزش معلم به معلمین آموزش مذهب و دین را آموزش میدهد. همچنین همانگونه که در بالا توضیح داده شد، کالج های آموزش معلم فنی و حرفهای و کالج های فنی به معلمین فنی و حرفهای در بعضی از رشتههای آموزشی و تعلیمی کالج های فنی حرفهای و کالج های فنی متوسطه عالی (تکمیلی) و مقدماتی را آموزش میدهد.
آموزش غیر دانشگاهی در کالج های پیراپزشکی به هفت رشته مختلف تقسیمبندی میشود. حداقل طول دوره دو سال میباشد. فارغالتحصیلان مدرسه متوسطه آکادمیک ممکن است آموزش فنی و حرفهای را در دورههای ویژه بعد از دانشگاه در تجارت، صنایع دستی، بازرگانی و توریسم به اتمام رسانند. ترککنندگان کالج فنی و حرفهای و فنی تکمیلی که در کالج های متوسطه تکمیلی مطالعه و تحصیل میکنند، ممکن است یک مدرک فنی و حرفهای اضافی دریافت دارند. ترککنندگان کالج های فنی تکمیلی ممکن است در کالج تجاری متوسطه تکمیلی حضور یابند.
اهداف آموزشی
قوانین حقوقی مربوط به دانشگاه ها، وظایف آموزشی را به صورت بسیار کلی معین کرده است. بنابر قانون تحصیلات دانشگاهی (UNISTG) دانشگاه ها وظایف آموزشی خود را توسط ارائه آموزش در راستای پرورش حرفهای افراد در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا و با ارائه دورههای آموزشی جهت ادامه تحصیل انجام میدهند.
آنها رشتههای تحصیلی هنر، آموزش حرفهای هنری، هنری ـ تربیتی یا هنری ـ علمی و همچنین پرورش از طریق هنر را به هنرجویان عرضه میکنند. جزئیات وظایف آموزشی در حقوق آموزشی از برشمردن تمامی رشتههای عرضه شده توسط دانشگاه ها حاصل میشود. وزارت مربوطه، محل هر رشته دانشگاهی را معین میکند.
هدف از آموزش در مدارس عالی تخصصی، آموزش حرفهای بر مبنای علمی است. برنامه معین جلسات درس و ترتیب امتحانات توسط کمیسیون تحصیلی دانشگاه های علمی و هنری مشخص میشوند. در مدارس عالی-حرفهای، کمیته کارشناسی این برنامه را معین میکند.
برنامه های آموزشی
قانون کلی مدارس عالی، (مصوب سال1996) منجر به وضع مقررات حقوقی فراگیری در زمینه برنامه درسی گردید که شامل تمام دانشگاه ها میشد. با تصویب قانون تحصیلات دانشگاهی در سال 1997 تنظیم برنامه درسی در دانشگاه ها و از سال 1998 دانشگاه های هنر از حالت متمرکز خارج شد. وضع مقررات جزئی که سابقاً برعهده قانون گذار و وزارت مربوطه بود با تعیین چارچوب حقوقی و به دست آوردن فضای تصمیمگیری وسیع تر به کمیسیونهای آموزشی خود دانشگاه ها محول شد تا خود برنامه درسی خود را تعیین کنند. قوانین فراگیر آموزشی در اصل تنها شامل تعیین تعداد ترم های تحصیلی و همچنین حداقل و حداکثر میزان کلی ساعتهای درسی در طول مدت تحصیل نمیشدند. دیگر ضرورت ندارد که هماهنگی میان انتظارات و خواستههای سیستم اشتغال و آموزش حرفهای آکادمیک با فراگذشتن از دانشگاه ها از طریق سیستم سیاسی حاصل شود، بلکه انجام این امر با ارتباط مستقیم کمیسیون آموزشی و نمایندگان بخش اشتغال میسر میشود.
قانون آموزش دانشگاهی برای ایجاد هماهنگی با بخش اشتغال روشهایی را پیشبینی کرده است. این تمهیدات کمیسیون های آموزشی را موظف میکنند که از تمامی پیشنهادها مبنی بر تغییر برنامه تحصیلی استقبال کنند. براساس استماع نظریات طرفین یک نمودار قابلیت به دست میآید که اساس طراحی برنامه آموزشی قرار خواهد گرفت. در نتیجه ضرورت دارد نمودار قابلیت و طرح برنامه آموزشی با ارزیابی روش های درون و برون دانشگاهی تهیه شود. برنامه آموزشی مدارس عالی حرفهای با مسئولیت شخصی خود این مدارس تهیه میشوند. به هر صورت لازم است این برنامهها از طرف شورای مدارس عالی فنی به رسمیّت شناخته شوند. برنامه دورههای آموزشی مرکز دانشگاهی تحصیلات عالی با مسئولیت شخصی خود مرکز دانشگاهی طراحی می گردد.
