به گزارش سایت خبری ساعد نیوز، صادق زیباکلام فعال سیاسی و استاد دانشگاه طی یادداشتی در شماره امروز روزنامه جهان صنعت نوشت: نشست خبری دیروز آقای روحانی با رسانه ها در واقع نخستین مواجهه او با افکار عمومی بعد از وقایع تلخ دو، سه ماه اخیر بود. به همین خاطر انتظار می رفت حداقل در حوزه هایی مثل اعتراضات آبان و ابهامات آن از جمله تعداد کشته شدگان یا ماجرای سقوط هواپیمای اوکراینی، حرف تازه ای داشته باشد.
روحانی اما نه تنها حرف تازه ای نداشت بلکه هیچ تلاشی هم برای بروز رفتار متناسب با احساسات مردم نکرد. لبخندهای مکرر وی حین بیان همان حرف های تکراری پیرامون دلایل تاخیر در اطلاع رسانی درباره خطای انسانی یا دلایل مسکوت ماندن تعداد کشته شدگان حوادث آبان ماه به خوبی این مطلب را نشان داد.
برای درک دلیل این رفتار آقای رئیس جمهور باید وی را از نزدیک و زیر ذره بین دید. به عبارت دیگر با تجزیه و تحلیل های معمول سیاسی نمی توان آقای روحانی را مورد خوانش قرار داد. در واقع تجزیه و تحلیل های معمول سیاسی ما را به اشتباه خواهد انداخت زیرا ایشان از ۲۹ اردیبهشت ۹۶ به این سو به طور منظم در حال از دست دادن محبوبیت خود بوده است به طوری که من یقین دارم اگر همین فردا انتخاباتی برگزار شود، او نه تنها ۲۴ میلیون که ۲۴۰ هزار رای هم نمی آورد.مساله آنجا پیچیده می شود که نمی توان پذیرفت خود وی از این وضعیت مطلع نباشد.
هر چقدر هم که او در برج عاج نشسته باشد، دستیاران و مشاورانی دارد که در این جامعه زندگی می کنند و یقینا به او گفته اند محبوبیت شما در این مدتی که از انتخابات می گذرد به شدت سقوط کرده است. هیچ طور نمی توان پذیرفت که او از سقوط محبوبیت خود مطلع نیست. البته ممکن است با من هم عقیده نباشد و فکر کند زیباکلام اغراق می کند و ۱۶، ۱۷ میلیون رای دارد.
نکته قابل تامل آن است که اگر این کاهش محبوبیت برای روحانی مهم بود، حداقل فکری می کرد و از نزدیکان خود می پرسید که چطور می تواند از سرعت ریزش رای خود بکاهد. به نظر من با توجه به رفتار روحانی خیلی قرص و محکم می توان گفت که او اساسا به ریزش رای خود اهمیتی نمی دهد و نمی توان با تجزیه و تحلیل سیاسی گفت که چرا اهمیت نمی دهد. روحانی به هر حال یک کنشگر سیاسی است و بنا نیست از ۱۴۰۰ بازنشسته شود و به منطقه خوش آب و هوایی در سمنان برود. ایشان حداقل ۲۰، ۳۰ سال دیگر برای فعالیت سیاسی فرصت دارد و این مساله را پیچیده تر می کند. اگر روحانی ۸۰ ساله بود می گفتیم اهمیتی ندارد و می خواهد این سال های آخر را با نوه هایش بگذراند اما شرایط روحانی این طور نیست.
پس چرا برایش مهم نیست که رفتار و گفتار او اینقدر باعث دلخوری مردم شده است؟در پاسخ به این پرسش باید بگویم این امر تا حدی به ذات متکبر روحانی برمی گردد. من فکر می کنم که در میان رجال سیاسی ایران طی سال های قبل و بعد از انقلاب رجلی با تکبر روحانی نداشته ایم. او ذره ای به افکار نخبگان و مردم در مورد خود توجه ندارد. شاید دلیل دیگر رفتار وی آن باشد که او برای خود بعد از ۱۴۰۰ اهدافی در نظر دارد که خیلی به صندوق رای و نظر مردم مربوط نیست. شاید ایشان به جایی در نظام فکر می کند که نیازی به رای مردم ندارد.
اگر این طور باشد البته رفتار درستی در پیش گرفته زیرا برای رسیدن به آن جایگاه باید مراکز قدرت را راضی کند. همچنان که بعد از اردیبهشت ۹۶ به مراکز قدرت بیش از نخبگان، نویسندگان، دانشگاهیان و به طور کلی به مردم توجه دارد. با در کنار هم قرار دادن این دو دلیل می توان فهمید که چرا آقای روحانی به افکار عمومی توجه ندارد و اینقدر متکبرانه عمل می کند.
