داریوش ارجمند: بهش گفتم هرکس ما را با هم دید شما اسمش را بگویید تا من برایش کارت دعوت عروسی بفرستم

به گزارش سرویس هنر و رسانه پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، بعضی عشق‌ها در هیاهوی امروز و در میان گفت‌وگوهای کوتاه و آشنایی‌های زودگذر شکل نمی‌گیرند؛ آرام، بی‌صدا و در گذر سال‌ها در دل آدم ریشه می‌دوانند. عشق‌هایی که شاید با یک نگاه آغاز شوند، اما با احترام، شناخت و همدلی به سرانجام برسند. روایت پیش‌رو، داستان دلدادگی ساده و صمیمانه‌ای است که از سال‌های دانشجویی آغاز شد و پس از چهار سال سکوت و علاقه، به خواستگاری و پیوندی عاشقانه ختم شد؛ روایتی از عشقی آرام در فضای دانشگاه و روزگار جوانی.

سال اول که در دانشگاه مشهد قبول شدم در کلاس آقای دکتر علی شریعتی دخترخانمی را دیدم که در همان نگاه اول از او خوشم آمد.

چهارسال در آن دانشگاه درس خواندیم و من همیشه به آن خانم علاقه‌مند بودم، بی‌آن که حرفی بین ما ردوبدل شود.

سال چهارم پس از اتمام امتحانات من در حیاط دانشگاه منتظر ایشان ایستادم تا از پله‌ها پایین بیاید، او آمد. با هم سلام و علیک کردیم و چندقدم بیرون از دانشگاه راه رفتیم.

به من گفت: آقای ارجمند با من کجا می‌آیید؟ گفتم: می‌خواهم شما را به منزل برسانم. او متعجب گفت: صورت خوشی ندارد. بقیه ما را می‌بینند و من پاسخ دادم: هیچ اشکالی ندارد.

هرکس ما را با هم دید شما اسمش را بگویید تا من برایش کارت دعوت عروسی بفرستم و این‌گونه من از ایشان خواستگاری کردم.

دوسه شب بعد به همراه والدین به منزل ایشان رفتیم و خیلی ساده مراسم را برگزارکردیم. من در مدت چهارسال تحصیل شناخت کاملی از همسرم پیداکرده بودم و همچنین بین ما نوعی همترازی وجود داشت.