به گزارش سرویس ورزش ساعدنیوز، فوتبال قرار بود بهانهای باشد برای در کنار هم خندیدن و تخلیه هیجان، اما انگار جایی در میان این مسیر، راه را گم کردیم. امروز حتی چشم بسته هم میتوان فهمید فوتبال ما مسیر را گم کرده و اخلاق، گمشده فوتبال ماست.
کافی است یک بار به شعارهای روی سکوها گوش بدهیم تا متوجه شویم چقدر از فرهنگ اصیل خودمان فاصله گرفتهایم. چطور شد که اجازه دادیم هتاکیها جای کریخوانیهای قشنگ قدیمی، که روزگاری بخشی از جذابیت فوتبال ایران بود، را بگیرد؟
استادیومهایی که قرار بود بزمگاهی برای 90 دقیقه شور و هیجان مردم سرزمینمان باشند، حالا به پایگاه نفرتورزی و انواع عفونتهای فکری تبدیل شدهاند. خیلی وقت است که فحاشیها پرده حرمتها را دریده و آرامش سکوها را بلعیده است. برای همین کمتر پدری حاضر است با خیال آسوده در کنار فرزندش به استادیوم پا بگذارد.
این موضوع زنگ خطری است که نباید آن را دستکم گرفت؛ چرا که فوتبال، آیینهای از جامعه است و آنچه بر سکوها میگذرد، بازتابی از حال امروز فرهنگ ماست.
حقیقت تلخ اینجاست که ما پیش از هر قهرمانی، یک عذرخواهی بزرگ به جامعه بدهکاریم. ما به کودکانی بدهکاریم که با چشمانی مشتاق و قلبی بیقرار به استادیوم میآیند تا قهرمانانشان را تشویق کنند، اما با کولهباری از واژههای شرمآور به خانه بازمیگردند. ما به مادری بدهکاریم که در خانه منتظر بازگشت فرزندش است و نامش در استادیوم به لجن کشیده میشود.
باید بدانیم وقتی مقدسترین واژهها در میان فریادهای هزاران نفر به ابزاری برای تحقیر رقیب تبدیل میشود، یعنی فوتبال ما روح خود را از دست داده است.
ما در هیاهو و تعصبات کوررنگ، فراموش کردهایم که ورزش، پیش از آنکه میدان نبرد باشد، عرصه جوانمردی و احترام است. هر واژه ناروا، زخمی است بر پیکره فرهنگی که 90 میلیون ایرانی داعیهدار غنای آن هستند.
فوتبال قرار نبود جایی باشد که عدهای بخندند و عدهای دیگر با دلشکستگی به خانه بازگردند. شادی حقیقی، تقسیمپذیر است.
با این حال، بازگشت به مسیر درست، امری محال یا معجزهآسا نیست. برای احیای شأن ورزشگاهها، تنها به چند تصمیم جدی و اراده جمعی نیاز داریم. ما بهعنوان یک تماشاگر باید اجازه دهیم کریخوانیهای خلاقانه و هنرمندانه دوباره جان بگیرند. همچنین هواداران واقعی باید در برابر مروجان فحاشی بایستند و آنان را در جمع خود نپذیرند. سکوت در برابر توهین، به معنای همراهی با آن است.
فوتبال بدون اخلاق، تنها یک رقابت تهی از معناست که برندهای ندارد. بیایید پیش از آنکه داورِ تاریخ سوت پایان فرهنگ ما را بزند، به خودمان بیاییم و تا دیر نشده، احترام را به ترکیب اصلی برگردانیم و به نفرتپراکنی کارت قرمز دائم بدهیم.
برای دنبال کردن اخبار ورزشی و حواشی زندگی ورزشکاران کلیک کنید
