به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، نگارش یک پژوهش علمی تنها نیمی از مسیر است؛ نیمه دوم و چهبسا دشوارتر، عبور از سد قوانین سختگیرانه نشریات برای انتشار آن است. هر مجله علمی، فارغ از اعتبار و درجه آن، چارچوبهای مشخصی دارد که عدم رعایت آنها منجر به رد فوری مقاله میشود. در این نوشتار، به بررسی حیاتیترین قوانین و استانداردهایی میپردازیم که هر نویسنده باید پیش از ارسال دستنوشته خود از آنها آگاه باشد.
نخستین قانون نشریات، رعایت نظم ساختاری است. اکثر مجلات معتبر از الگوی مشخصی پیروی میکنند که شامل بخشهای زیر است:
عنوان و چکیده: باید گویا، مختصر و فاقد کلمات اضافی باشد.
واژگان کلیدی: انتخاب کلماتی که بیشترین ارتباط را با محتوای تخصصی دارند.
بدنه اصلی: شامل مقدمه، روش تحقیق، یافتهها، بحث و نتیجهگیری.
فهرست منابع: استناددهی دقیق طبق شیوهنامههای مورد تایید نشریه (مانند شیوهنامه ایپیای یا ونکوور).
یکی از جدیترین قوانین در دنیای نشر، رعایت اخلاق پژوهش است. نشریات با استفاده از نرمافزارهای مشابهتیاب، متن شما را بررسی میکنند.
اصالت متن: مقاله نباید پیش از این در هیچ نشریه یا همایشی منتشر شده باشد.
عدم ارسال همزمان: ارسال یک مقاله به دو یا چند نشریه به طور همزمان، تخلف محسوب شده و باعث محرومیت نویسنده میشود.
حق مولف: نام تمامی افرادی که در پژوهش نقش داشتهاند باید با رضایت آنها درج شود.
پس از ارسال، مقاله وارد مرحله داوری پنهان میشود. در این مرحله، داوران بدون نام، کیفیت علمی کار را سنجیده و یکی از سه وضعیت زیر را اعلام میکنند:
پذیرش بدون اصلاحات: که بسیار نادر است.
پذیرش مشروط به اصلاحات: نویسنده موظف است طبق تقویم زمانبندی، ایرادات داوران را برطرف کند.
عدم پذیرش (رد): در صورتی که مقاله با اهداف نشریه همخوانی نداشته یا ضعف علمی شدید داشته باشد.
هر نشریه یک "راهنمای نویسندگان" دارد. این قوانین شامل موارد ظاهری مانند:
نوع و اندازه قلم (فونت) برای متن فارسی.
نحوه طراحی جداول و نمودارها.
محدودیت تعداد کلمات (معمولاً بین 5 تا 8 هزار کلمه).
موفقیت در چاپ مقاله بیش از آنکه به نبوغ وابسته باشد، به دقت در جزئیات و رعایت قوانین نشر بستگی دارد. مطالعه دقیق شیوهنامه هر نشریه پیش از ارسال مقاله، شانس پذیرش شما را تا حد زیادی افزایش میدهد. با رعایت اصول اخلاقی و ساختاری ذکر شده، میتوانید اعتبار علمی خود را در مجامع تخصصی تثبیت کنید.
