به گزارش سرویس جامعه ساعدنیوز، محوطه چغازنبیل در واقع یک شهر بهجای مانده از دوره ایلامی است که 100 هکتار وسعت دارد. زیگورات چغازنبیل یا معبد چغازنبیل بنایی مطبق، شگفتانگیز، شاخص و مهمترین بنای باقیمانده از این شهر باستانی است. این شهر در نیمه دوم هزاره دوم پیش از میلاد به دستور یکی از قدرتمندترین پادشاهان ایلامی ساخته شد و در سال 640 پیش از میلاد، به فرمان آشور بانی پال، پادشاه آشوریها در جنگ با هومبان هالتاش، آخرین شاه ایلام ویران شد. چنانچه در کتیبهای آمده است:
من زیگورات شوش را که از آجرهایی با سنگ لاجورد لعاب شده بود، شکستم … معابد عیلام را با خاک یکسان کردم … شوش را تبدیل به یک ویرانه کردم … ندای انسانی و بانگ شادی به دست من از آن جا رخت بربست...
زیگورات چغازنبیل مهمترین و بلندترین بنای شهر اونتاش گال است که بهصورت چهارگوش در پنچ طبقه و به ابعاد 105 در 105 متر بنا شده است که بهصورت هرم از پایین به بالا کوچکتر میشد و بر بلندای آن معبد کوچکی قرار داشت. ارتفاع این معبد 52 متر بوده که در حال حاضر تنها 25 متر آن در دو و نیم طبقه باقی مانده است.
آجرنوشتهها و کتیبههای چغازنبیل نقش بسزایی در معرفی و شناخته شدن این بنای عظیم و شگرف دنیای باستان دارند. مجموعهای از هزاران کتیبه که بخشی از آنها زیگورات چغازنبیل را همچون کمربندی در میان گرفتهاند و بخشی نیز روی آثار و اشیای دیگر نوشته شدهاند. این کتیبهها به خط و زبان عیلامی هستند. در نوشتهها بهدلایل ساخت زیگورات، نام سازنده، مصالح و تزیینات اشاره شده است. ترجمه یکی از این کتیبهها چنین است:
من اونتاش نپیریشا با آجرهای طلایی رنگ، نقرهای رنگ، سنگهای عقیق سیاه، سنگهای سفید و سنگهای... این معبد مطبق را ساختم و به خدایان نپیریشا و اینشوشینیک از محله مقدس هدیه کردم. کسی که آن را ویران کند و کسی که آجرهای آن را منهدم کند، کسی که طلا و نقرهاش را، سنگهای عقیق سیاه، سنگهای سفید و سنگهای... و آجرهایش را بر دارد و به محل دیگری ببرد، باشد که نفرین خدایان محله مقدس نپیریشا، اینشوشینک و کریریشا بر سرش نازل شود و باشد که نسل او در زیر خورشید برچیده شود.
