به گزارش سرویس ورزش ساعدنیوز، صحبتهای احساسی خداداد عزیزی درباره گذشتهاش، روایتی صادقانه از روزهایی بود که با کمترین امکانات، بزرگترین رویاها را در سر میپروراند. او با صداقتی کمنظیر از کودکیاش گفت؛ از فوتبال بازی کردن با پای برهنه در زمینهای خاکی، از پدری کشاورز که با وجود همه سختیها تلاش میکرد زندگی را بچرخاند و از روزهایی که حتی توان خرید یک جفت کفش ساده هم برایشان فراهم نبود.
عزیزی تأکید کرد در خانهشان حتی تلویزیون وجود نداشت تا بتوانند مسابقات فوتبال را تماشا کنند؛ اما همین کمبودها نهتنها او را متوقف نکرد، بلکه انگیزهای شد برای جنگیدن بیشتر. ستاره سالهای نهچندان دور فوتبال ایران با مرور آن روزها نشان داد مسیر موفقیتش از دل محرومیت و سختی گذشته است؛ مسیری که با پشتکار، امید و ایمان به تواناییهایش طی شد.
این روایت شخصی، بیش از هر چیز یادآور این نکته است که گاهی بزرگترین قهرمانان، از سادهترین و سختترین شرایط متولد میشوند.
