به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، این قطعه بر پایهٔ یک ملودی قدیمی ساختهٔ آلفرد لومر (موسیقیدان فرانسوی دورهٔ قاجار) است که بعدها سیاوش بیضایی و پیمان سلطانی آن را بازسازی کردند. شعر زیبا و پراحساس آن توسط بیژن ترقی در سال 1384 سروده شد و نخستین بار توسط ارکستر ملل به رهبری پیمان سلطانی در تالار وحدت با صدای سالار عقیلی اجرا گردید. تکرار پرشور «وطنم... وطنم» در اوج قطعه، همراه با ارکستراسیون غنی و صدای گرم سالار، حس وحدت، فداکاری و عشق ابدی به ایران را به شکلی عمیق منتقل میکند و آن را به یکی از نمادهای غرور ملی تبدیل کرده است.
متن ترانه با بیت آغازین «نام جاوید وطن، صبح امید وطن / جلوه کن در آسمان، همچو مهر جاودان» شروع میشود و وطن را همچون خورشیدی جاودان و امیدبخش توصیف میکند. سپس به «وطن ای هستی من، شور و سرمستی من» میرسد و با تأکید بر همآوازی و فداکاری کامل («همه جان و تنم، وطنم وطنم وطنم وطنم») ادامه مییابد. بخش پایانی با اشاره به وحدت ایرانیان «همه با یک نام و نشان، به تفاوت هر رنگ و زبان / همه شاد و خوش و نغمهزنان، ز صلابت ایران جوان» به زیبایی تنوع فرهنگی و همبستگی ملی را ستایش میکند. اجرای سالار عقیلی در کنسرتهای مختلف (مانند مونترال 2014 یا شیراز) و نسخههای ارکسترال، این ترانه را به اثری حماسی و احساسی تبدیل کرده که در لحظات ملی و میهنی بارها شنیده میشود.
این اثر نه تنها احیای یک ملودی تاریخی است، بلکه با صدای سالار عقیلی به یکی از پرطرفدارترین سرودهای وطنی معاصر تبدیل شده و اغلب در کنار ترانههای دیگری مانند «وطنم ای شکوه پابرجا» قرار میگیرد. اجرای او با وسعت صدا و احساس عمیق، پیام وحدت و پایداری را به دل شنوندگان مینشاند و همچنان الهامبخش نسلهای جدید برای عشق به ایران است. این ترانه نمادی از پیوند گذشتهٔ پرافتخار با آرمانهای آیندهٔ روشن ایران جوان به شمار میرود.
