به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، در تصاویر این اثر، ابتدا با فضای صمیمی و سنتی خانههای میناب روبرو میشویم؛ جایی که دختری کوچک با لباسهای محلی و رنگارنگ، لبخندزنان آماده رفتن به مدرسه میشود. کیف صورتیاش را بر دوش میاندازد و در آینه به خودش لبخند میزند. فضای مدرسه با دیوارهای نقاشی شده و هیاهوی بچهها در حیاط، زنده و پویاست. اما ناگهان همه چیز تغییر میکند؛ تصاویر کلاسهای درس ویران شده، نیمکتهای شکسته و گرد و غباری که جایگزین خندههای کودکان شده است، دل هر انسانی را به درد میآورد. در نهایت، پروانههای سرخی را میبینیم که از میان آوارها به آسمان پر میکشند و به جای دانشآموزان، مزار مطهر آنها با پرچم ایران و فانوسهای روشن در دل شب میدرخشد.
استفاده از صدای سوزناک غلامرضا صنعتگر بر روی این تصاویر، ابعاد عمیقی از مظلومیت شهدای دانشآموز مدرسه شجره طیبه را آشکار میکند. تضاد میان رنگهای شاد ابتدای کلیپ و فضای معنوی و غمبار انتهای آن، به خوبی نشاندهنده گسست ناگهانی رویاهای این کودکان است. این اثر فراتر از یک سوگواری ساده، در واقع نوعی بازسازی عاطفی از واقعهای است که در آن «کتاب و دفتر» جای خود را به «بال پرواز» دادند. تاکید بر المانهایی مثل نقشه ایران روی دست کودک یا دعای خانواده سر سفره، پیوند ناگسستنی میان وطنپرستی و ایثار را نشان میدهد که در نهایت با به تصویر کشیدن صفوف منظم مزار شهدا، حسی از حماسه و مظلومیت توأمان را به مخاطب القا میکند.