به گزارش سرویس هنر و رسانه پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، شهرام شکیبا در این بخش از صحبتهایش، پلی به گذشتههای دور و روزهای پرالتهاب جنگ میزند. او توصیف میکند که چگونه به عنوان یک کودک، شاهد مستقیم یکی از حملات هوایی به قلب پایتخت بوده است. این روایت بیش از آنکه یک گزارش تاریخی باشد، بیانگر تأثیر روانی عمیق جنگ بر حافظه جمعی نسل اوست. او با جزئینگری خاصی از فاصله "صد متری" صحبت میکند تا عمق خطر و نزدیکی به فاجعه را به مخاطب منتقل کند.
او در ادامه به تضاد میان "رسانه" و "جنگ" اشاره ضمنی دارد. اصابت بمب به ساختمان شبکه دو، برای او نمادی از هجمه به فرهنگ و اطلاعرسانی است. شکیبا با بازخوانی این خاطره، تلاش میکند یادآوری کند که امنیت امروز و ثبات رسانهای کشور، حاصل گذار از چنین تونلهای وحشت و روزهای سختی است که در آن، کارمندان رسانه زیر بمباران هم دست از کار نمیکشیدند.
توجه توجه! پوشش لحظهای اخبار جنگ
