به گزارش سرویس علم پایگاه خبری ساعدنیوز، خیلی از ما فکر میکنیم همین که بچه رو توی یه مدرسه خوب ثبتنام کنیم یا کل وقتمون رو بذاریم بالای سرش که درس بخونه، داریم بهترین کار رو انجام میدیم. اما دکتر سعید عزیزی توی این ویدئو دست گذاشته روی یه نکته خیلی ظریف؛ ایشون میگه ما دو دسته خانواده داریم: یه سری که کلاً بیخیال بچهان و اصلاً نمیدونن بچه کلاس چنده و چی کار میکنه که خب این قطعاً غلطه و باعث سرخوردگی بچه میشه. اما دسته دوم اونهایی هستن که از اون طرف بوم افتادن! یعنی به جای «نظارت»، دارن «حمایت» افراطی میکنن. دکتر مثال میزنه از مادری که خودش پا به پای بچه درس میخونه و امتحان میده. ایشون معتقده نظارت یعنی: سادهسازی مفاهیم وقتی بچه گیر میکنه (نه همیشه)، پرسشگری برای کمک به یادگیری و هماهنگی با مدرسه. نه اینکه تمام بار مسئولیت درس بچه رو خودمون به دوش بکشیم.
راستش رو بخواهید، حرفهای دکتر عزیزی یه جورایی تلنگر بود. ما فکر میکنیم هرچی بیشتر برای درس بچه حرص بخوریم، والدین بهتری هستیم، اما در واقع داریم استقلال و مسئولیتپذیری رو ازشون میگیریم. وقتی مادر یا پدر به جای بچه نگران نمرهان، بچه دیگه دلیلی نمیبینه خودش تلاش کنه. این «حمایت» نیست، این یه جورایی فلج کردن تواناییهای نوجوانه. تحلیل من از حرفهای ایشون اینه که مرز بین دلسوزی و دخالت خیلی باریکه. نظارت یعنی دورادور حواسمون باشه و فقط اون 10 درصدی که بچه واقعاً گیر میکنه وارد عمل بشیم، نه اینکه 90 درصد مسیر رو ما براش بدویم. تربیت نوجوان یعنی یاد بگیره خودش گلیمش رو از آب بکشه، نه اینکه همیشه یه نفر باشه که کتاباش رو براش باز کنه و بخونه.
