به گزارش سرویس علم و فناوری پایگاه خبری ساعدنیوز، ناامیدی، احساسی عمیق و فراگیر است که گاه تمامی افراد در مقاطعی از زندگی با آن مواجه میشوند. این حالت، هنگامی پدیدار میگردد که امید، خوشبینی و انگیزه برای پیگیری اهداف به شدت کاهش یابد و فرد احساس کند که هیچ تلاشی دیگر نمیتواند تغییری در وضعیت کنونی ایجاد کند. چنین احساسی، هرچند طبیعی و بخشی جداییناپذیر از تجربه انسانی است، در صورتی که طولانیمدت شود، میتواند به سلامت روان آسیب رساند، اعتماد به نفس را تضعیف کند و دیدگاه فرد را نسبت به آینده به طور کامل منفی سازد. پرسش اساسی این است که آیا باید در برابر این احساس تسلیم شد یا میتوان با آگاهی و روشهای مناسب بر آن غلبه کرد.
یکی از مهمترین عوامل تشدید ناامیدی، تکرار الگوهای فکری منفی و غیرواقعبینانه است؛ جملاتی نظیر «وضعیت هرگز بهبود نخواهد یافت»، «آیندهای در انتظار من نیست»، «هیچکس قادر به یاری من نیست» یا «دیگر بسیار دیر شده است». این افکار، به تدریج به باورهای ثابت تبدیل میشوند و چرخهای معیوب از یأس و انفعال ایجاد میکنند. علاوه بر این، انتظارات بیش از حد از دیگران، همراهی با افراد فاقد انگیزه و تمایل به تقلید کورکورانه از رفتارهای منفی اطرافیان، از منابع اصلی تقویت این احساس به شمار میروند. پذیرش این واقعیت که اختلافنظر و ناهماهنگی میان افراد امری طبیعی است و همه انسانها کامل نیستند، میتواند بار روانی قابل توجهی را کاهش دهد.
غلبه بر ناامیدی نیازمند پذیرش احساسات، به چالش کشیدن افکار منفی، تعدیل انتظارات و انجام اقدامات کوچک اما پیوسته است. هرچند شرایط زندگی گاه بسیار دشوار به نظر میرسد، اما این دشواریها لزوماً دائمی نیستند. انتخاب میان تسلیم شدن و ادامه دادن، در نهایت به اراده و تصمیم آگاهانه فرد بازمیگردد. با گامهای تدریجی، افزایش درک خود و دیگران، و حفظ تمرکز بر آنچه در کنترل ماست، میتوان از این مرحله عبور کرد و به تدریج افقی روشنتر را پیش رو مشاهده نمود.
