به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، تو این ویدئو خیلی قشنگ توضیح داده شد که چرا نباید تو تلهی برنامهریزیهای بیپایان گیر کنیم. نوروساینس میگه وقتی فقط مینشینیم و با جزئیات دقیق برای آینده نقشه میکشیم، مغزمون شروع میکنه به ترشح دوپامین؛ یعنی یه جور حس پیروزی کاذب بهمون دست میده در حالی که هنوز حتی یه قدم هم برنداشتیم! اینجاست که دچار "فلج تحلیلی" میشیم و فکر میکنیم به هدف رسیدیم، ولی در واقعیت درجا میزنیم. حقیقت اینه که حتی یه شروع بد و ناقص، هزار بار بهتر از شروع نکردنه؛ چون به محض اینکه اولین قدم رو برداری، مغزت دوپامینِ واقعی ترشح میکنه و تازه اونجاست که انگیزه واقعی شکل میگیره.
از نظر تحلیلی، این ویدئو داره یه مفهوم عمیق رو یادآوری میکنه: "حرکت، انگیزه میسازه، نه برعکس". خیلیا منتظرن یه روزی حالشون خوب بشه یا همهی شرایط مهیا بشه تا شروع کنن، اما نوروپلاستیسیتی مغز میگه با هر قدمی که برمیداری، سیمکشیهای جدیدی تو مغزت ایجاد میشه که باعث میشه فرصتها و ایدههایی رو ببینی که قبلاً اصلاً به چشمت نمیاومدن. لازم نیست از همون پایین کوه، مسیر رسیدن به قله رو مو به مو بلد باشی؛ فقط کافیه بدونی قدم بعدی چیه و همون رو برداری. بقیهی مسیر خودش برات روشن میشه.
