به گزارش سرویس تاریخ و فرهنگ پایگاه خبری ساعدنیوز، اوایل دهه 1920، دختران جوان با وعده شغلی جذاب و حقوق بالا به کارخانههای شرکتهایی مانند «اوتیسا» و «یونایتد استیتس رادیوم» کشیده میشدند. وظیفه این دختران رنگآمیزی عقربهها و صفحههای ساعت با مادهای درخشان در تاریکی بود؛ مادهای که حاوی رادیوم – عنصر رادیواکتیو – بود.
کار سرگرمکننده به نظر میرسید: قلممو را با زبان تیز میکردند (روش معروف به lip-pointing)، حقوق خوب بود و شرکت اطمینان میداد که این ماده کاملاً بیخطر است. شبها که به خانه برمیگشتند، لباسها، پوست و حتی موهایشان در تاریکی میدرخشید. میخندیدند، خود را خاص و جادویی میدیدند...
اما این درخشش زود به فاجعه تبدیل شد.
دندانها یکییکی میریختند، فکها متلاشی میشدند، استخوانها نرم و شکننده میشدند، ستون فقرات برخی فرومیریخت. رادیوم که بدن آن را با کلسیم اشتباه میگرفت، به استخوانها نفوذ کرده و از داخل آنها را نابود میکرد – بیماریای که بعدها «نکروز رادیومی» نام گرفت.
شرکت از خطرات آگاه بود، اما سکوت کرد. دختران را «هیستریک» و «دروغگو» خطاب میکرد و مسئولیت را انکار مینمود.
این زنان – بیمار، ناتوان اما نترس – تسلیم نشدند. به دادگاه رفتند، حقیقت را فاش کردند و با شکایتهایشان یکی از مهمترین پروندههای تاریخ کارگری آمریکا را رقم زدند. مبارزهشان پایهگذار قوانین نوین ایمنی شغلی، حفاظت در برابر مواد خطرناک و حقوق کارگران در سراسر جهان شد.
آنها فقط در تاریکی نمیدرخشیدند... با شجاعتشان چراغ عدالت را برای همیشه روشن کردند.
