به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، همه چیز با یک تکه چرم ساده شروع شد؛ زمانی که کاوه آهنگر برای قیام علیه ضحاک، پیشبند کارش را روی نیزه بست و مردم را گرد هم آورد. از همان لحظه، این تکه چرم ساده به نمادی از مقاومت و عدالت تبدیل شد و در طول تاریخ، هر پادشاه ایران ارزش و احترام ویژهای برای آن قائل شد.
با گذر زمان، این پرچم کوچک ساده با حریر و دیبا پوشیده شد و جواهرات گرانبهایی به آن افزوده شد تا شکوه و عظمت ایران را به نمایش بگذارد. در دوران ساسانیان، درفش کاویانی به ابعادی غولپیکر رسید و پر از یاقوت و زمرد شد؛ بهطوری که شبها همچون ماه میدرخشید و افتخاری برای ایرانیان بود. هر پادشاهی که بر تخت مینشست، با افزودن جواهرات و تزئینات، این پرچم را به نمادی از قدرت و اقتدار ملی تبدیل میکرد.
اما پایان این شکوه، خونین بود. در جنگ قادسیه، پرچم ایران به دست دشمن افتاد؛ ابتدا تمام جواهراتش غارت شد و سپس دستور سوزاندن تکه چرم مقدس داده شد. دشمنان تصور میکردند با آتش زدن جسم پرچم، غرور ایران را خواهند شکست، غافل از اینکه درفش کاویانی فقط یک پارچه نبود؛ بلکه یک آرمان، یک روحیه و نمادی از مقاومت و هویت ایرانی بود که در قلب مردم ایران همیشه زنده خواهد ماند.
