به گزارش سرویس تاریخ و فرهنگ پایگاه خبری ساعدنیوز، در میان آثار باشکوه تختجمشید، کتیبههای متعددی از دوران هخامنشی به یادگار مانده است که نه تنها وضعیت سیاسی و جغرافیایی آن دوران را ترسیم میکنند، بلکه نشاندهنده عمق باورهای مذهبی پادشاهان این سلسله هستند. یکی از شاخصترین ویژگیهای این سنگنوشتهها، تأکید فراوان بر قدرت مطلق پروردگار و سپاسگزاری از اوست. در کتیبهای معروف که به نام کتیبه دیوان (یا کتیبه ضد دیو) متعلق به خشایارشا شناخته میشود، نام خدا با بسامد بسیار بالایی تکرار شده است. این تکرار مداوم، بیش از آنکه یک سنت نگارشی ساده باشد، بیانگر پیوند ناگسستنی میان مشروعیت پادشاهی و اراده الهی در جهانبینی ایرانیان باستان است.
در متن این کتیبه، خشایارشا با زبانی ستایشگرانه، آفرینش زمین، آسمان و شادی مردم را به خداوند نسبت میدهد و در بندهای مختلف، حفاظت از سرزمین و خاندان خود را از او طلب میکند. تکرار حدوداً 30 باره نام خداوند در این متن کوتاه، فضایی نیایشگونه به کتیبه بخشیده و آن را به سندی مهم برای درک توحید و نفی نیروهای اهریمنی در عصر هخامنشی تبدیل کرده است. این نوشته با تأکید بر اینکه هر آنچه ساخته شده به خواست پروردگار بوده، نشان میدهد که هنر و معماری خیرهکننده پارسه در نگاه سازندگانش، تجلی ارادهای ایزدی و بازتابی از نظم جهانی بوده است.
