به گزارش سایت خبری ساعد نیوز به نقل از برترین ها، علیرضا صدقی در سرمقاله امروز روزنامه ابتکار با عنوان مسئله ایران؛ فراسوی کرونا نوشت: شیوع کروناویروس در بیش از یکصد کشور جهان، انتقال سریع، ناشناختگی و مرگ آفرین بودن این ویروس، موضوع آن را به بحرانی در جامعه جهانی تبدیل کرده که عصر مدرن دست کم به لحاظ بحران بهداشتی تا به حال تجربه نکرده است.
گرچه در ادوار گذشته در یک کشور و حتی یک قاره نمونه هایی از وبا و طاعون - البته در قرن نوزدهم و سال های آغازین قرن بیستم - فراگیر وجود داشته است، اما این سطح از فراگیری از شرق تا غرب زمین، نمونه ای بی سابقه است.
در این میان ایران نیز از شیوع کرونا بی نصیب نماند و پس از چندی از چین وارد ایران شد. اما این موضوع نیز چون بی شمار موارد دیگر، در ایران شکل و رنگ و طعم دیگری دارد. از بحران بی اعتما دی فراگیر در سطوح گوناگون اجتماعی تا کم توجهی عده ای از شهروندان نسبت به توصیه های بهداشتی و از ارائه آمارهای متفاوت و متناقض نهادهای مختلف تا تشکیل ستادها و کارگروه ها و کمیته های موازی در سازمان ها و نهادهای گوناگون، همه و همه مواجهه ایرانیان با کرونا ویروس را از مواجهه دیگر کشورها با این مسئله متفاوت می کند.
این همه یعنی، مسئله جامعه ایران در برابر این بیماری بسیار فراتر از خود آن است. همین امر سبب می شود تا نسخه ارائه شده برای ایران با دیگر کشورها تفاوت های عمده ای داشته باشد. در ایران کمتر می توان نسبت به عملکرد مطلوب برخی پروتکل های بین المللی امیدوار بود؛ چرا که ایران را باید با همه مسائل پیرامونی اش سنجید و قضاوت کرد.
ناشناختگی و دست کوتاه پزشکی در برابر ویروس کرونا از سو، تعلل حاکمیت در انتقال صحیح اطلاعات و بی اعتمادی مردم به نظرات رسمی مسئولان هم از سوی دیگر موجب می شود تا کرونا در ایران شرایطی به غایت پیچیده تر از دیگر کشورها داشته باشد. به این مجموعه و معادله چندمجهولی باید دست بسته مطبوعات و رسانه ها، ضعف در راهبرد رسانه ای و فقر علمی رسانه های عمومی را هم اضافه کرد.
این موقعیت سبب می شود تا رویکرد ناظران منصف نسبت به این مسئله شامل وسواس و دقت نظر بیشتری شود
و درست در این بزنگاه است که ضرورت توجه مسئولان امر نسبت به بسیاری از توصیه ها و انذارهای برخی دلسوزان - که بعضا با داغ و درفش پاسخ داده شد - رخ می نماید. اگر سرمایه اجتماعی حاکمیت هنوز چون دهه ۶۰ پا برجا بود و اگر برخی از روحانیان اعتبار و آبروی چند قرنی این صنف را به حراج نگذاشته بودند و اگر دلسوزان و کاربلدان و مدیران کارآزموده کشور به محاق نرفته بودند، جمهوری اسلامی ایران امروز ابزار هایی به مراتب قدرتمندتر از حالا در اختیار داشت.
اگر در هر بزنگاهی به عوض جلوگیری - توصیه ای - از انتشار اخبار در رسانه ها، فرصت داده می شد تا روزنامه ها و خبرگزاری ها به انعکاس بی کم و کاست حقیقت در بستری انتقادی بپردازند، امروز این رسانه های رسمی بودند که مرجعیت آگاهی بخشی به مردم را در اختیار داشتند، نه چون وضعیت موجود که اعتبار یک کانال تلگرامی مجهول الهویه از ارگان اطلاع رسانی دولت بیشتر باشد.
و بسیار «اگر» و «شاید» دیگر که هر کدام دردی و دغدغه ای در پساپشت دارند. مجموعه این عوامل نشان می دهد که مسئله جامعه ایران در وضعیت فعلی را باید فراسوی کروناویروس به تحلیل نشست. کمااینکه برای توقف چرخه انتقال هم باید تدبیری خاص و ویژه ایران در نظر داشت.
تدبیری فراتر از قرنطینه، حکومت نظامی یا هر آنچه تاکنون در دیگر نقاط تجربه شده است.
