به گزارش سرویس سیاسی پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، در سکوتِ سنگین و فریبندهی کویر کویت، آنجا که پنداشته میشد امنیتِ آهنینِ «کمپ بوهرینگ» نفوذناپذیر است، طوفانی از جنسِ اراده در حال شکلگیری بود. در حالی که رادارهای پیشرفتهی دشمن با اطمینانِ کاذب به افقهای دوردست چشم دوخته بودند، جنگندهی ایرانی همچون صاعقهای در ارتفاعی بسیار پایین، با مهارتی خیرهکننده و سرعتی سرسامآور، تمامی لایههای پدافندی را پشت سر گذاشت.
این نه یک پرواز عادی، که رقصِ مرگ در سایهی رادارها بود. خلبان، با دقتی که حاصلِ نبوغ و جسارت است، قلبِ تپندهی پایگاه دشمن را نشانه گرفت. ثانیههایی پس از ظهورِ ناگهانیِ جنگنده، آسمانِ شب با شعلههای آتش و دودِ انفجار شکافته شد؛ ضربهای که نه فقط بتن و فولادِ پایگاه، بلکه هیمنهی پوشالیِ سیستمهای دفاعیِ غرب را در هم کوبید.
در مرکز فرماندهیِ دشمن، آنجا که منطقِ نظامی جای خود را به آشوب و وحشت داد، تصاویری از ناتوانی رقم خورد. در میانِ هیاهوی سیستمهای هشدار و صدای لرزانِ افسران، یک اشتباه محاسباتیِ فاجعهبار رخ داد: تیرِ خلاصِ دشمن به خودش. پدافندِ سردرگمِ آمریکا که قادر به تشخیصِ دوست از دشمن نبود، در یک خودزنیِ استراتژیک، بر پیکرهی تجهیزاتِ خود آتش گشود.
این شبیهسازی، فراتر از یک نمایش گرافیکی، تجلیِ یک کابوسِ واقعی برای متجاوزان است؛ روایتی حماسی از لحظهای که «نبوغ و جسارت»، دیوارهای بلندِ تکنولوژی را فرو میریزد و نشان میدهد که در میدانِ نبردهای نامتقارن، چگونه هیمنهی قدرتمندترین ارتشها در برابر ارادهای آهنین، به خاکستر تبدیل میشود.