به گزارش سرویس سلامت پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، پس از تنظیم تنفس، رها کردن تنشهای بدنی، تماشای افکار به شکل ابرها، ایجاد لنگرگاه سکوت و عبور از تلهی مقایسهی دیجیتال، امروز در قسمت ششم سراغ یکی دیگر از مخربترین پاتوقهای ذهنی میرویم: «تلهی کمالگرایی دیجیتال».
وقتی استانداردهایی غیرقابلدسترس برای خود میسازید و مدام فکر میکنید همهچیز (از محتوایی که تولید میکنید تا سبک زندگیتان) باید بینقص و بدون خطا باشد، مغزتان دچار فرسودگی مزمن میشود. این کمالگرایی منفی، دستوبالِ شما را میبندد و اجازه نمیدهد با جرات، گامهای واقعی و انسانیتان را بردارید.
این تمرین به شما کمک میکند هر زمان حسِ ناکافی بودن یا ترس از بینقص نبودن به سراغتان آمد، بارِ سنگینِ کمالگرایی را زمین بگذارید و به مسیرِ رشدِ واقعی برگردید.
چشمانتان را ببندید. به محض اینکه متوجه صدایی در سرتان شدید که میگوید «این کافی نیست، باید بینقص باشی»، مچِ ذهنتان را بگیرید. با آرامش به این صدا نگاه کنید و بگویید: «این فقط کمالگراییِ کاذب است، نه واقعیتِ توانمندیِ من.»
تصور کنید بارهای سنگین، انتظاراتِ غیرمنطقی و بایدهای سختگیرانه را از روی شانههایتان برمیدارید و روی زمین میگذارید. نفس عمیقی بکشید و اجازه دهید بدنتان سبک شود.
به یاد بیاورید که رشد در بسترِ استمرار شکل میگیرد، نه بینقص بودن. دستاوردهای کوچک و تلاشهای انسانیِ امروزتان را تأیید کنید و به خود بگویید: «من انسانم، در مسیر یادگیری هستم و همین قدمِ امروزم ارزشمند است.»
این تمرین را برای کسانی که مدام درگیرِ استرسِ بینقص بودن در کار یا زندگی هستند، ارسال کنید:
«کمالگرایی، نقابِ زیبایی است که پشت آن ترس از شکست پنهان شده است. وقتی خودتان را مجبور میکنید همیشه در اوجِ بینقص بودن باشید، یعنی دارید موتورِ حرکتتان را متوقف میکنید. به جای بینقص بودن، واقعی و مستمر باشید!»
«بیتعارف بگویید؛ آخرین بار کی به خاطرِ کمالگرایی و ترس از اینکه کارتان کامل نباشد، شروعِ یک مسیر را به تعویق انداختید؟ کامنت کنید تا دربارهاش گپ بزنیم!»
