به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، دانشجوی جدیدالورود مثل یه باتری نو و اورجیناله: صبح 7 بیدار میشه، کیفش بوی چرم نو میده، تو کلاس دست بلند میکنه و میپرسه «استاد این مبحث تو امتحان میاد؟»، بعد کلاس میره کافه با دوستاش عکس استوری میذاره و کپشن میزنه «دانشگاهی شدممم🥹✨». هنوز نمیدونه که «مقاله مرجع» یعنی چی، «ددلاین نرم» یعنی دروغه، و «پایاننامه» یه کلمهست که بعداً تبدیل به کابوس شبانهش میشه. فعلاً تو فاز «زندگی دانشجویی یعنی آزادی و تفریح» گیر کرده و حالش خوبه… خیلی خوب!
اما دانشجوی ارشد؟ باتریش لیتیوم-یون سوختهست، درصد شارژش همیشه زیر 7٪ چشمک میزنه. ساعت 4 صبح هنوز داره مقاله میخونه و با خودش زمزمه میکنه «این رفرنس 2012 هنوز معتبره؟»، چشماش گود افتاده، زیر چشمش گودال شده، قهوه سرد شده ولی بازم میخوره چون خواب معنی نداره. وقتی یکی میپرسه «چطوری؟» جواب میده «زندهم… فکر کنم»، بعد میره تو آینه نگاه میکنه و میفهمه صورتش شبیه یکی از شخصیتهای انیمه بعد از آرک تراژیکه. سلامت روان؟ اونو ترم اول لیسانس جا گذاشته، الان فقط یه سری علائم PTSD از ددلاینهای متوالی داره.
