به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، این لحظه دقیقاً نشاندهنده یک الگوی تکراری در بسیاری از دانشجویان است: به جای مواجهه مستقیم با مسئولیت یادگیری، پناه بردن به بهانههای تکراری و آبکی (مثل بیماری، حال بد، مشکلات خانوادگی و ...) که اغلب بیشتر از تنبلی، اهمالکاری یا اولویت دادن به چیزهای دیگر ناشی میشود. استاد اینجا نقش آینه را بازی میکند؛ با واکنش شدیدش، نه تنها غیبت را تأیید نمیکند، بلکه دانشجو را وادار به نگاه کردن به واقعیت میکند: این بهانهها فقط خودفریبیاند و در بلندمدت، ضرر اصلی به خود فرد میرسد (از دست دادن محتوا، عقب افتادن، کاهش انگیزه و حتی نمره پایینتر).
ویدئو با طنز تلخ خود، یک پیام کلیدی را منتقل میکند: بهانهجویی مزمن، ویروسی است که آرامآرام کل سیستم پیشرفت فرد را از کار میاندازد. هر بار که دانشجو به جای تلاش و حضور، بهانه میآورد، نه تنها محتوا و یادگیری را از دست میدهد، بلکه عادت فرار را در خودش تقویت میکند. این عادت بعداً در امتحانات، پروژهها، مصاحبهها و حتی زندگی شغلی خودش را نشان میدهد – جایی که دیگر استادی نیست تا با طعنه بیدارت کند.
