به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، پدر با هیجان تمام، نوزاد چند روزه را روی بغل میگیرد، لپتاپ را باز میکند و صفحه کد را دقیقاً جلوی چشمان گیج و بیفوکوس نوزاد میآورد. انگار که دارد با یک همکار جونیورِ تازهواردِ تیم صحبت میکند؛ صدایش را کمی بمتر و آرامتر کرده، با همان لحن صبورانه و جدیای که همیشه برای توضیح مفاهیم پایه به تازهکارها استفاده میکند. لپتاپ را کمی کج میکند که نور صفحه به صورت نوزاد بخورد، انگشتش را روی خطوط کد میکشد و با ذوق شروع میکند به تدریس، در حالی که نوزاد فقط پلک میزند و دستهای کوچکش را بیهدف تکان میدهد.
پدر لحظهای مکث میکند، به واکنش نوزاد نگاه میکند و با لبخند راضی ادامه میدهد، انگار هر حرکت تصادفی نوزاد را نشانهای از درک عمیق میبیند. لپتاپ را نزدیکتر میبرد، موس را آرام حرکت میدهد و با همان جدیت همیشگی کلاس را پیش میبرد، گویی این نوزاد واقعاً در حال یادگیری اولین مفاهیم برنامهنویسی است. صحنه با همان هیجان کودکانه پدر تمام میشود؛ جایی که عشق پدرانه و وسواس برنامهنویسی در هم میآمیزند و یک لحظهی خندهدار و گرم از زندگی واقعی یک برنامه نویس که اخیراً پدر شده را میسازند.
