به گزارش سرویس علم و فناوری پایگاه خبری ساعدنیوز، به نقل از خبرگزاری دانشجو، ایده روز 25 ساعته ممکن است شگفتانگیز باشد، ولی دانشمندان آن را ممکن میدانند. این اتفاق به دلیل کاهش تدریجی سرعت چرخش زمین رخ میدهد و موضوعی است که پژوهشگران مدتهاست روی آن تمرکز کردهاند. هرچند این تغییر در زندگی روزمره ما محسوس نیست، اما نیروهای کیهانی پیوسته بر زمین اثر میگذارند.
به گزارش تابناک به نقل از گجت نیوز؛ عامل اصلی این پدیده، تعامل جاذبهای ساده میان زمین و ماه است. نیروی جاذبه ماه باعث ایجاد برآمدگی در اقیانوسهای زمین میشود و جزر و مد را به وجود میآورد. این جزر و مدها دقیقاً با موقعیت ماه همزمان نیستند، زیرا اصطکاک میان آب اقیانوسها و بستر اقیانوس، مقداری از انرژی چرخشی زمین را جذب میکند.
این از دست رفتن انرژی مانند یک ترمز ملایم عمل میکند و به مرور سرعت چرخش زمین را کاهش میدهد. در نتیجه، روزهای زمین به آرامی طولانیتر میشوند و همزمان، ماه نیز کمکم از زمین فاصله میگیرد. این مکانیسم به طور روشن در توضیحات ناسا درباره تأثیر جزر و مد و چرخش زمین بر پدیدههایی مانند خورشیدگرفتگی توصیف شده است.
هرچند این کند شدن در طول عمر یک انسان قابل درک نیست، دانشمندان با ابزارهای بسیار دقیق آن را اندازهگیری میکنند. پژوهشگران با مقایسه ساعتهای اتمی فوقدقیق با دادههای نجومی و سوابق تاریخی طولانیمدت، از جمله زمانبندی خورشیدگرفتگیهای باستانی، به این نتایج رسیدهاند. سازمانهایی مانند سرویس بینالمللی چرخش زمین و سیستمهای مرجع (IERS) به صورت دورهای گزارشهایی منتشر میکنند که تغییرات در جهتگیری و زمانبندی چرخش زمین را نشان میدهند.
استفاده از ثانیههای کبیسه (Leap Seconds) نمونهای از تلاش برای همگام نگه داشتن زمان جهانی با چرخش واقعی زمین است. این ثانیهها توسط نهادهایی مانند NIST و رصدخانه نیروی دریایی آمریکا اعلام میشوند و نشاندهنده دقت بالای نظارت بر چرخش سیاره هستند.
با وجود تیترهای جذاب رسانهای، باید گفت هیچ تاریخ دقیقی برای رسیدن به روز 25 ساعته وجود ندارد که بتوان آن را مشخص کرد. برآوردهای معتبر نشان میدهند این تغییر حدود 200 میلیون سال دیگر رخ خواهد داد، مشروط بر اینکه تعامل زمین و ماه به همین شکل ادامه یابد. تحقیقات تیمی از دانشگاه تورنتو، از جمله اخترفیزیکدان نورمن موری، از منابع کلیدی در بررسی تغییرات طول روز زمین در مقیاسهای زمینشناختی عمیق است.
بنابراین، روز 25 ساعته در افق زمانی بسیار دور قرار دارد، اما چنان دور است که هیچ تأثیر واقعی بر انسانها، تمدن یا حتی ساختار تقویمهای ما نخواهد داشت.
هرچند نیروی جزر و مد ماه عامل اصلی و بلندمدت تغییر طول روز است، عوامل دیگری هم میتوانند به صورت محدود بر چرخش زمین اثر بگذارند. جابهجایی توزیع جرم روی سیاره، مانند آب شدن یخچالها یا انتقال حجم زیادی آب، میتواند اندکی سرعت چرخش را تغییر دهد. این ارتباط میان تغییرات اقلیمی ناشی از جرم و چرخش زمین در گزارشهای کلی ناسا درباره تأثیر یخ و آبهای زیرزمینی بر چرخش سیاره بررسی شده است.
این اثرات در مقیاسهای کوچک هستند، اما نشان میدهند که طول روز تنها تحت تأثیر یک عامل نیست. حتی پروژههای مهندسی عظیم نیز در تئوری میتوانند تأثیر قابل اندازهگیری داشته باشند و این یادآوری میکند که زمین در سطح دقت بالا، یک جسم صلب و کاملاً یکنواخت نیست.
