به گزارش سرویس علم و فناوری پایگاه خبری ساعدنیوز، دکتر عزیزی در این ویدئو بیان میکند که گاهی از مراجع پرسیده میشود آیا همسر خود را دوست دارد یا نه، و او صراحتاً پاسخ میدهد «نه». اما همین فرد وقتی همسرش حضور ندارد، احساس خلأ، کمبود یا ناآرامی میکند. این وضعیت نشان میدهد که آنچه میان آنها وجود دارد لزوماً عشق نیست، بلکه نوعی وابستگی عاطفی است.
به تعبیر ایشان، وابستگی زمانی شکل میگیرد که فرد حضور دیگری را نه از سر انتخاب آگاهانه و علاقه قلبی، بلکه برای پر کردن خلأهای درونی خود لازم بداند. در چنین شرایطی، فرد ممکن است از رابطه رضایت عمیق نداشته باشد، اما نبودِ طرف مقابل او را دچار اضطراب، بیقراری یا احساس ناتمام بودن میکند. این احساس کمبود، نشانه نیاز روانی و تکیهگاه عاطفی است، نه الزاماً دوست داشتن.
در نتیجه، دکتر عزیزی تأکید میکند که باید میان «دوست داشتن» که مبتنی بر رشد، احترام و انتخاب است، و «وابستگی» که ریشه در ترس از تنهایی و نیازهای ارضانشده دارد، تمایز قائل شد. شناخت این تفاوت میتواند به افراد کمک کند روابط خود را آگاهانهتر ارزیابی کنند و به جای ماندن در چرخه وابستگی، به سمت رابطهای سالمتر و مبتنی بر محبت واقعی حرکت کنند.
