به گزارش سرویس تاریخ و فرهنگ پایگاه خبری ساعدنیوز، این آزمایش به منظور بررسی اثرات انفجارهای هستهای زیرآبی بر کشتیها و تجهیزات دریایی طراحی شده بود و ادامهای بر آزمایشهای قبلی مانند بیکر (1946) و ویگوام (1955) به شمار میرفت.
در عرض یک ثانیه پس از انفجار، گنبد اسپری عظیمی شکل گرفت که تا ارتفاع 840 فوت (حدود 260 متر) بالا رفت و ظرف هفت ثانیه به یک مخروط با قطر تقریباً 3800 فوت (1200 متر) تبدیل شد. گازها و بخار آب در جهات مختلف پراکنده شدند و ستون عمودی تا 12 ثانیه صعود کرد، در حالی که گازهای جانبی تا 20 ثانیه به سمت بیرون حرکت میکردند. موج پایه (base surge) – دیواری از غبار رادیواکتیو – با کمک باد 15 گرهای، با سرعت 21 تا 24 مایل در ساعت (حدود 39 کیلومتر در ساعت) تا شعاع 8000 فوت گسترش یافت و برای چند دقیقه قابل مشاهده بود.
اثرات ویرانگر این انفجار بر کشتیهای حاضر در منطقه مشهود بود؛ یک کشتی هدف در فاصله حدود 5900 یارد به شدت لرزید و تکانهای شدیدی خورد، در حالی که یک کشتی تجاری در کمتر از نیم مایل (حدود 715 متر) از نقطه صفر، تجهیزات اصلی و کمکیاش آسیب دید و بیحرکت ماند. حتی یک ساعت و ده دقیقه پس از انفجار، نمونهبرداری از آب بالای نقطه انفجار نشاندهنده سطح تشعشع 5 رونتگن در ساعت بود که برای انسان بدون حفاظت کشنده است. آنچه به ظاهر مانند یک فواره عظیم آب به نظر میرسید، در واقع نمایش قدرت مخرب یکی از ویرانگرترین سلاحهای هستهای آزمایششده در دریا بود.
