به گزارش سرویس تاریخ و فرهنگ پایگاه خبری ساعدنیوز، به نقل از فرادید، این گروه پژوهشی شبکهای از چاههای تدفینی و اتاقکهای تراشیدهشده در دل صخره را کشف و بررسی کرده است. معماری این مجموعه نشان میدهد منشأ آن به دوره پادشاهی کهن بازمیگردد، اما تاریخچه این محوطه به همان دوره محدود نمیشود. شواهد بهدستآمده از لایههای داخل چاهها حاکی از آن است که این مکان در دوره نخست میانی و سپس بار دیگر در پادشاهی میانه مورد استفاده قرار گرفته است. تغییر در سنگهای مسدودکننده، تجمع تدفینها و نحوه چیدمان اشیاء، این مراحل بعدی استفاده را آشکار میکند.
درون دو اتاقک، باستانشناسان حدود 160 ظرف سفالی کشف کردند. بیشتر این ظروف متعلق به دوره پادشاهی کهن هستند و بسیاری از آنها سالم باقی ماندهاند. چند خمره هنوز نوشتههایی به خط هیراتیک بر خود دارند؛ خطی تندنویس که در امور اداری و متون روزمره کاربرد داشت. این نوشتهها ممکن است اطلاعاتی درباره محتوا یا مالکیت ظروف ارائه دهند. بررسیهای اولیه نشان داده است که این ظرفها در گذشته حاوی مایعات و غلات بودهاند؛ موادی که بهعنوان بخشی از لوازم تدفینی همراه با مردگان دفن میشد تا نیازهای آنان در زندگی پس از مرگ تأمین شود.
تعداد زیاد و وضعیت حفاظتی این ظروف قابل توجه است. خمرهها بهگونهای کنار هم قرار گرفته بودند که نشاندهنده انبارش هدفمند و برنامهریزیشده است، نه رهاسازی تصادفی. این موضوع برای پژوهشگران شواهد مستقیمی فراهم میکند از اینکه بیش از چهار هزار سال پیش در جنوب مصر، مواد غذایی و نوشیدنی چگونه برای مراسم تدفین آماده و نشانهگذاری میشدهاند.
در حیاط بیرونی، هیئت کاوش اشیایی متعلق به دورهای متأخرتر نیز یافت. این آثار شامل آینههایی از آلیاژ مس، ظرفهای سرمه از سنگ مرمر مصری (آلاباستر)، گردنبندهای مهرهای در شکلها و رنگهای متنوع و چند تعویذ است. باستانشناسان با توجه به سبک و جنس این اشیاء، آنها را مربوط به دوره پادشاهی میانه، حدود 2055 تا 1650 پیش از میلاد، میدانند. وجود این اشیاء نشان میدهد که قرنها پس از نخستین تدفینها، این مجموعه مقابر دوباره مورد استفاده قرار گرفته است.
قبّه الهو از گذشته بهعنوان گورستان اصلی اسوان شناخته میشود. این تپه مشرف به نخستین آبشار نیل است و مقبرههای فرمانداران و مقاماتی را در خود جای داده که مسئول اداره مرز جنوبی مصر بودهاند. تدفینهای این محوطه بازهای از اوایل پادشاهی کهن تا دوره یونانی–رومی را در بر میگیرد و مقبرههای تازه کشفشده، مرحله دیگری به این توالی تاریخی طولانی میافزایند.
این تیم اکنون در حال ثبت و مستندسازی دقیق معماری، کتیبههای روی سفال و دیگر یافتههای کوچک است و کاوشهای بیشتری نیز در مناطق اطراف برنامهریزی شده است. ادامه فعالیتها در قبّه الهوا با هدف روشنتر شدن چگونگی استفاده مجدد نسلهای مختلف از مقابر پیشین و بررسی تحول آیینهای تدفینی در گذر زمان در جنوب مصر دنبال میشود.
