جوش های زیر پوستی ضایعات و یا التهاباتی هستند که وقتی غده های سباسه (غده های چربی) پوست توسط باکتری ها، عفونی و متورم می شوند، به وجود می آیند. غده های سباسه به غیر از کف دست و کف پا در پوست نیز وجود دارند و ماده ای چرب به نام سبوم را ترشح می کنند. سبوم به حفظ تعادل چربی پوست کمک کرده و سلامت آن را حفظ می کند. زمانی که مشکل غیرطبیعی در غده سباسه وجود داشته باشد، جوش به وجود می آید.
پوست، لایه ای از سلول های مرده دارد. برخی از سلول های مرده به سبوم می چسبند که باعث بسته شدن منافذ پوست می شود. این منافذ بسته به جوش تبدیل می شوند البته باید به این نکته اشاره کرد که این موضوع درصورت های مختلف متفاوت است و معمولا افرادی که دارای پوست چرب هستند بیشتر با این جوشها رو به رو می شوند.
اگر مشکل ژنتیک دارید، جوش های صورت در طول زندگی شما باز هم برمی گردند. دلیل ژنتیکی این مسئله این است که غده های سباسه بیش فعال، سبوم زیادی تولید می کنند که باعث ایجاد جوش می شود. در این مورد، باید با متخصص پوست مشورت کنید چرا که درمان های خانگی، راه حلی دائمی را به شما نمی دهند. برای آکنه یا جوش های جدی، داروهای خوراکی لازمند. روش هایی مانند قرص های شیمیایی و لایه برداری میکرودرم می توانند موثر باشند زیرا بروز آکنه را به حداقل می رساند.
علت جوش زیر پوستی چیست؟
علت جوش زیر پوستی می تواند از جمله موارد زیر باشد.
- لوازم آرایش
- وراثت
- هورمونها
- استرس
- تماس پوست با وسایل آلوده
جوش های زیر پوستی که با اسم کومدون شناخته میشن، معمولا به دلیل بسته شدن دهانه خروجی غدد چربی ساز پوست به وجود میان. ترشحات چربی وقتی نمیتونن از دهانه مسدود شده غدد چربی ساز خارج بشن، داخل این غدد مثل بادکنک جمع میشن و جوش های زیر پوستی رو به وجود میارن.
اقدامات پیشگیرانه در مورد جوش های زیر پوستی چیست؟
محدوده سنی که بیشترین محدوده جوش زدن هست، در پسرها از دوران بلوغ شروع میشه و تا پنج سال ممکنه ادامه پیدا کنه. توی بعضی از افراد این زمان خیلی بیشتر طول میکشه. به طوری که میشه توقع داشت 95 درصد افراد، زیر سی سالگی جوشهاشون کاملا درمان میشه اما 5 درصد مابقی حتی تا بالای این سن هم با این جوش ها درگیر هستن.
حتی توی یک درصد از موارد بعد از چهل سالگی هم ممکنه این جوش ها ادامه پیدا کنن. البته افرادی که توی سنین بالا جوش می زنن، کمتر به جوش های زیر پوستی مبتلا میشن و بیشتر درگیر جوش های چرکی، قرمز و التهابی هستن.
بعضی از این جوش های زیر پوستی به دلیل این که منفذ ظریفی به خارج باز میکنن، ممکن هست به رنگ سیاه دیده بشن. به این جوش ها جوش سرسیاه هم گفته میشه. اما نمونه دیگه ای از اونها که دهانه کاملا مسدود دارن و ترشحاتشون به بیرون راه پیدا نمیکنه جوش های سرسفید یا جوش های بسته نامیده می شوند.
داروهای موضعی
برای درمان آکنه، داروهای موضعی فراوانی در داروخانه ها و مراکز آرایشی بهداشتی وجود دارد. اگر بعد از مصرف دارویی خاص، پوست تان بهبود نیافت، محصولات ضد آکنه لافارر در برنامه ی درمانی خود بگنجانید.بهتر است محصولی را انتخاب کنید که علت ایجاد جوش را درمان می کند. مثلاً اگر از دارویی استفاده می کنید که حاوی بنزوئیل پراکسید است، داروی دیگری را انتخاب کنید که مواد تشکیل دهنده ی آن چیزی غیر از این باشد.ترکیباتی که در داروهای مختلف آکنه وجود دارد، علت های متفاوت بروز آکنه را هدف می گیرد. مثلاًبنزوئیل پراکسید باکتری های پروپیونیوم آکنه را که منجر به بروز آکنه می شوند، کاهش می دهد.
- سالیسیلیک اسید منافذ را به وسیله حذف لایه ی سلول های مرده ی روی سطح پوست، باز می کند. افزون بر این، التهاب را کاهش می دهد.
- گوگرد از رشد باکتری های ایجاد کننده ی جوش جلوگیری کرده و انسداد منافذ پوست را از بین می برد. ماسک ضد آکنه لافارر حاوی گوگرد است که می تونید برای رفع آکنه از آن استفاده کنید.
- آلفا هیدروکسی اسیدها (AHA)، پوست را لایه برداری می کنند.
- رتینوئیدها انسداد منافذ پوست را از بین می برند و تولید چربی را کاهش می دهند.آنتی بیوتیک های موضعی مانند کلیندامایسین و اریترومایسین باکتری های ایجاد کننده ی جوش را از بین می برند. همچنین التهاب را کاهش می دهند.
این مواد در بسیاری از شوینده ها و پاک کننده های ضد آکنه، کرم ها، ژل ها، اسکراب های صورت، لوسیون ها و دستمال های مرطوب وجود دارند.برای تهیه داروهای موضعی حاوی این ترکیبات، به نسخه ی پزشک نیازی ندارید. اگر چه بسیاری از داروهای غلیظ تر و مؤثرتر را باید با نسخه ی پزشک تهیه کنید.
