من جا ماندم...؛ مرثیه‌ی تنها وارثِ خانه‌ی آفتاب؛ حکایتِ جانی که بارِ سنگینِ "ماندن" را به دوش می‌کشد

به گزارش سرویس سیاسی پایگاه خبری ساعدنیوز، این حکایتِ بازمانده‌ی خانواده‌ی «شهید سید مصطفی ساداتی»، شهید هسته‌ای است؛ کسی که حالا تنها وارث خاطرات خانه‌اش شده است. در جریان حملات وحشیانه رژیم صهیونیستی، وقتی موشک‌ها سقف خانه‌ای را آوار کردند، نه فقط دیوارها، که تمامِ دنیای یک نفر فرو ریخت. او حالا تنها عضو باقیمانده از خانواده‌ای است که تا همین چندی پیش، صدای خنده و گرمای حضورشان، معنای زندگی بود.

تصور کنید؛ صفحه‌ای که روزی پر از عکس‌های یادگاری، تبریک تولدها و لحظات دورهمی بود، حالا به بن‌بستی رسیده است که در پیشانی‌اش نوشته شده: «من جا ماندم.» این جمله، فریاد بی‌صدای انسانی است که مرگ عزیزترین‌هایش را به چشم دیده و حالا در برزخِ میان ماندن و رفتن، بارِ سنگینِ «زنده‌ماندن» را به دوش می‌کشد.

او «جا مانده» است؛ نه از یک سفر یا یک قرار ساده، بلکه از قافله‌ای که تمامِ داروندارش بود. در دنیایی که سیاستمداران پشت تریبون‌ها از استراتژی و جنگ حرف می‌زنند، اینجا در گوشه‌ای از این سرزمین، قلبی می‌تپد که هر تپشش با دردِ فراق آمیخته است. این سه کلمه، تلخ‌ترین روایت از جنایتی است که نتانیاهو و ترامپ با امضاهای خونین خود بر صفحه روزگار حک کردند؛ روایتی از خانه‌هایی که خاموش شدند و انسان‌هایی که تنها گناهشان، زندگی در خاک مادری‌شان بود.

بیوی اینستاگرام این بازمانده، امروز دیگر یک متن شخصی نیست؛ آینه‌ای است از مظلومیت یک ملت و سندی زنده از قساوت دشمنانی که حتی به حریم امن خانواده‌ها نیز رحم نمی‌کنند. او جا مانده است تا شاید راویِ صادقِ قصه‌ای باشد که هرگز نباید فراموش شود.

سایر اخبار سیاسی را اینجا دنبال کنید