به گزارش سرویس سیاسی پایگاه خبری ساعدنیوز، در این ویدیو، گوینده با لحنی پرخاشگرانه و شعارزده تلاش میکند مخاطبان را به وجد بیاورد؛ اما آنچه در عمل شنیده میشود، نه تحلیل سیاسی است و نه حتی یک مطالبه مشخص، بلکه مجموعهای از جملات شتابزده و شعارهایی تکراری است که بیشتر به فریادهای عصبی شباهت دارد تا کنش آگاهانه سیاسی. استفاده مداوم از لحن تهدیدآمیز و دوگانهسازیهای افراطی («ما» در برابر «همه دیگران») نشان میدهد خشونت، نه یک خطای اتفاقی، بلکه جزء ثابت گفتار این طیف است.
نکته قابل تأمل، سطح نازل ادبیات سیاسی در این سخنان است؛ جایی که بهجای استدلال، فریاد جای منطق را میگیرد و بهجای برنامه، توهین و اغراق به کار گرفته میشود. گویی هرچه کلمات تهیتر میشوند، صداها باید بلندتر شوند تا این خلأ پنهان بماند. تمسخرآمیزتر آنکه این نوع بیان، در حالی بهعنوان «صدای مردم» معرفی میشود که حتی حداقلهای گفتوگوی مدنی را نیز رعایت نمیکند.
این ویدیو بار دیگر نشان میدهد بخشی از سلطنتطلبان، نهتنها فاصلهای با خشونت ندارند، بلکه آن را در زبان و بیان خود نهادینه کردهاند؛ خشونتی که اگرچه در این صحنه به شکل کلامی بروز یافته، اما تجربههای پیشین ثابت کرده است میتواند بهسادگی به رفتارهای خشنتر نیز ترجمه شود. انتشار چنین تصاویری، بیش از آنکه تبلیغ یک جریان باشد، پرده از واقعیتی برمیدارد که خودِ گویندگانش شاید ترجیح میدهند پنهان بماند.
