به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری ساعدنیوز، پنج روز از آغاز تهاجم موشکی میگذرد و تبریز، زیر سایه سنگین تهدیدها، راهی متفاوت برای ایستادگی یافته است. در میان جمعیت عزاداری که در محله قدیمی شهید جمع شدهاند، چهره مصمم نوجوانی که لباس نظامیِ سایز بزرگ پدرش را به تن کرده، نگاهها را به خود خیره میکند. او فرزند شهید عباس تولدی است. در میان نجوای دعا و شعارهای حماسی مردم، این نوجوان با صدایی لرزان اما قاطع میگوید: «انشالله دشمن را شکست خواهیم داد» این جملات، نه یک شعار، که مانیفستِ نسلی است که در میانه آتش، الفبای غیرت را میآموزد.
این فرزند شهید با افتخار از آرزویش برای پوشیدن لباس رزم سخن میگوید. او در جمع همرزمان پدرش، با بغضی که به غرور تبدیل شده، اعلام میکند که بزرگترین آرزویش رسیدن به سنی است که بتواند جای خالی پدر را در مقر نظامی پر کند. اطرافیان با چشمانی اشکبار به این وارثِ شجاعت مینگرند؛ پسری که به جای بازیهای معمول، حالا از مفاهیمی چون «پاسداری از آسمان وطن» حرف میزند. او میگوید: «از پدرم قدرتمندی و بزرگی اموختم و راه او را ادامه خواهم داد.»
این روایتِ معصومانه اما مقتدرانه، روح تازهای به کالبد مقاومت در تبریز دمیده است. مردم حاضر در صحنه، آرزوی فرزند شهید را سندی بر شکست استراتژیک دشمن میدانند؛ چرا که معتقدند با حذف یک سرباز، شوقِ ایستادگی در جانِ جانشینان او جوانه میزند. در پایان این مراسم، زمانی که یکی از همرزمان شهید، کلاه نظامی پدر را بر سر فرزند گذاشت، همبستگی عجیبی میان نسل گذشته و آینده ایران شکل گرفت. این کودک حالا نماد زنده این حقیقت است که حتی در پنجمین روز از نبردی سخت، رویای دفاع از میهن، عزیزترین میراثی است که از پدر به پسر میرسد.
