به گزارش سرویس چندرسانه‌ای پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، غزلیات خواجه حافظ شیرازی همواره به دلیل لطافت معنایی، ایهام‌های عارفانه و ریتم آهنگین، بهترین بستر را برای خلق شاهکارهای موسیقی آوازی ایران فراهم کرده‌اند. در این میان، تلفیق کلام سحرانگیز حافظ با حنجره طلایی و بی‌تکرار استاد محمدرضا شجریان، همواره اثری جاودانه و تسکین‌دهنده را برای اهالی هنر به یادگار گذاشته است.
در این ویدیوی ارزشمند، خسرو آواز ایران با تسلطی خیره‌کننده بر ردیف‌های آوازی و با لحنی سرشار از حس و شور، ابیات این غزل نغز را طنین‌انداز کرده است. نوای گرم و بهشتی او در همراهی با مفاهیم عمیق این شعر، فضایی معنوی و پر از آرامش را خلق کرده که هر شنونده‌ای را مجذوب زیبایی‌های موسیقی اصیل ایرانی می‌سازد.
انتشار مجدد چنین اجراهای فاخری در شبکه‌های اجتماعی، بار دیگر یادآور جایگاه بی‌بدیل استاد شجریان در زنده نگه داشتن گنجینه‌های ادبیات فارسی است. این اثر هنری پرمعنا، پناهگاهی امن برای دل‌های علاقه‌مند به فرهنگ و هنر است که میراث بزرگان این مرزوبوم را به نسل‌های جدید پیوند می‌دهد.
سروِ چَمانِ من چرا میلِ چمن نمی‌کند؟
همدمِ گل نمی‌شود، یادِ سَمَن نمی‌کند
دی گِلِه‌ای ز طُرِّه‌اش، کردم و از سرِ فُسوس
گفت که «این سیاه‌کج، گوش به من نمی‌کند»
تا دلِ هرزه‌گَردِ من، رفت به چینِ زلفِ او
زان سفرِ درازِ خود، عزمِ وطن نمی‌کند
پیشِ کمانِ ابرویش، لابه همی کنم ولی
گوش کشیده است از آن، گوش به من نمی‌کند
با همه عطفِ دامنت، آیدم از صبا عجب
کز گذرِ تو، خاک را، مُشکِ خُتَن نمی‌کند
چون ز نسیم می‌شود، زلفِ بنفشه پُرشِکَن
وه که دلم چه یاد از آن، عهدشکن نمی‌کند
دل به امیدِ رویِ او، همدمِ جان نمی‌شود
جان به هوایِ کویِ او، خدمتِ تن نمی‌کند
ساقیِ سیم‌ساقِ من، گر همه دُرد می‌دهد
کیست که تن چو جامِ مِی، جمله دهن نمی‌کند؟
دستخوشِ جفا مَکُن، آبِ رُخَم که فیضِ ابر
بی‌مددِ سِرشکِ من، دُرِ عَدَن نمی‌کند
کُشتهٔ غمزهٔ تو شد، حافظِ ناشنیده‌پند
تیغ سزاست هر که را، دَرد، سخن نمی‌کند
امیدوارم این شعر و آهنگ به دل‌تون نشسته باشه. اگر دوست داشتید، می‌تونید حس‌تون رو دربارهٔ این آهنگ یا پیشنهادهای بعدی برام بنویسید.
