به گزرش سرویس سیاسی پایگاه خبری ساعدنیوز، روزنامه نیویورکتایمز در گزارشی تحلیلی به بررسی چالشهای پیش روی دولت ترامپ در مواجهه با ایران پرداخته است. این گزارش تاکید میکند که مقایسه ایران با پروندههایی نظیر ونزوئلا یا مداخلات سریع نظامی گذشته، یک «خطای استراتژیک» است که میتواند ایالات متحده را در آستانه یک جنگ طولانیمدت و فرسایشی قرار دهد.
«علی واعظ»، مدیر پروژه ایران در گروه بینالمللی بحران، در گفتگو با نیویورکتایمز صراحتاً اعلام کرد: «هیچ گزینه نظامی آسان یا کمهزینهای برای مقابله با تهران وجود ندارد.» وی با اشاره به روحیه ترامپ و حساسیت او نسبت به افکار عمومی در سالهای نخست ریاستجمهوری، تاکید کرد که «خطر واقعی از دست رفتن جان سربازان آمریکایی» بزرگترین مانع در محاسبات پنتاگون است.
برخلاف ونزوئلا که حریم هوایی آن در برابر توان نظامی آمریکا آسیبپذیر بود، ایران صاحب یکی از متنوعترین و بزرگترین زرادخانههای موشکی و پهپادی در سطح منطقه است. نیویورکتایمز مینویسد: «موشکهای میانبرد ایران با برد بیش از 1200 مایل، تمامی پایگاههای آمریکا در خاورمیانه و ترکیه را به طور مستقیم در تیررس دارند. این توانمندی در کنار شبکهای از متحدان منطقهای، پاسخ ایران را از یک نقطه جغرافیایی فراتر برده و به کل منطقه تسری میدهد.»
در تحلیل این گزارش و فضای حاکم بر تنشهای اخیر میتوان گفت:
1. پارادوکس ترامپیسم: دونالد ترامپ از یک سو به دنبال بازگرداندن «هیبت نظامی» آمریکاست و از سوی دیگر با شعار «پایان دادن به جنگهای ابدی» روی کار آمده است. گزارش نیویورکتایمز به خوبی نشان میدهد که هرگونه ماجراجویی نظامی علیه ایران، مستقیماً با وعده دوم او (اجتناب از جنگ) در تضاد است. ترامپ به خوبی میداند که تابوتهای برگشته از خاورمیانه، پایانبخش رویای او برای یک میراث سیاسی موفق خواهد بود.
2. تغییر موازنه پس از تنشهای اخیر: اگرچه نیویورکتایمز به ابهام در ذخایر تسلیحاتی ایران پس از تنشهای ماه ژوئن با اسرائیل اشاره میکند، اما واقعیت میدانی نشان میدهد که «دکترین بازدارندگی ایران» از حالت دفاعی به حالت «پاسخ متقابل و تهاجمی» تغییر یافته است. این یعنی آمریکا دیگر با یک بازیگر منفعل روبرو نیست؛ بلکه با قدرتی طرف است که هزینه هرگونه تعرض را بلافاصله در پایگاههای منطقهای آمریکا فاکتور میکند.
3. اشتباه محاسباتی در شبیهسازی با ونزوئلا: تندروهای اطراف ترامپ سعی دارند مدل «براندازی سریع» یا «کودتای نظامی» را که در قبال ونزوئلا و مادورو دنبال میکردند، برای ایران کپیبرداری کنند. اما تحلیلگران واقعبین در واشنگتن میدانند که عمق استراتژیک ایران و انسجام داخلی نیروهای مسلح آن، اجازه پیادهسازی مدلهای مشابه را نمیدهد.
نتیجهگیری: به نظر میرسد نمایش قدرت فعلی آمریکا در منطقه، بیش از آنکه مقدمهای برای یک حمله واقعی باشد، ابزاری برای «چانه زنی در مذاکرات» است. با این حال، همانطور که کارشناسان به نیویورکتایمز گفتهاند، بازی با دم شیر در منطقهای که ایران در آن ریشه دارد، میتواند جرقه جنگی را بزند که مهار آن از عهده کاخ سفید خارج خواهد بود.
