به گزارش سرویس جامعه ساعدنیوز، گزارشگر در میان خودروهایی که با پرچم ایران و تصاویر شهدا تزئین شدهاند، از رانندگان درباره نرخ حضورشان میپرسد. پاسخها اما از جنس دیگری است؛ یکی با لبخندی تلخ از «قیمتناپذیر بودن خون» میگوید و دیگری با شوخی و خنده، فیش حقوقی خیالیاش را به رخ دشمن میکشد. در نگاه این مردم، حضور در صحنه نه یک «پروژه» که یک «وظیفه قلبی» است که کیلومترشمار ماشینها آن را ثبت نمیکنند، بلکه دلها گواهی میدهند.
حضور پررنگ خانوادهها همراه با کودکان خردسال در این ویدئو، پیام روشن دیگری دارد. پدری که فرزندش را در آغوش گرفته و با افتخار از حضور «خودجوش» سخن میگوید، بر این واقعیت صحه میگذارد که این شور و حال، از سفرههای ساده خانههایی برآمده که عشق به میهن را به نسل بعد انتقال میدهند. آنها نه برای «شبی چند میلیون تومان»، بلکه برای امنیت و عزت همان کودکان به خیابان آمدهاند.
این ویدئو بهنوعی پاسخی مستقیم به شبهات و شایعات رسانههای معاند درباره «حضور اجارهای» مردم در صحنههای انقلاب است. واکنشهای خودمانی، صریح و گاه طنزآلود شهروندان نشان میدهد که میان محاسبات مادی بیرون از مرزها و واقعیت جاری در رگهای این جامعه، فرسنگها فاصله است. اینجا، در میانه بوقها و شعارها، چیزی به نام «غیرت» معامله نمیشود.