به گزارش سرویس مجله سلامت خانواده ساعدنیوز، اسکیزوفرنی یا همان اختلالی که بسیاری آن را با نام «جنون» میشناسند، یکی از بیماریهای روانپزشکی پیچیده است که اغلب برداشتهای نادرستی درباره آن وجود دارد. برخلاف تصویری که در برخی فیلمها و رسانهها نمایش داده میشود، بسیاری از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی میتوانند زندگی عادی داشته باشند، کار کنند و در جامعه حضور فعال داشته باشند. این بیماری در صورت عدم درمان ممکن است شدیدتر شده و روی تفکر، احساسات و رفتار فرد تاثیر جدی بگذارد.
لوراسیدون یکی از داروهای ضد روانپریشی است که برای کنترل علائم اسکیزوفرنی و برخی اختلالات خلقی تجویز میشود. این دارو به تنظیم فعالیت مواد شیمیایی مغز کمک میکند و میتواند در کاهش علائمی مانند توهم، بیقراری، اختلال تمرکز و نوسانات خلقی موثر باشد.
اسکیزوفرنی
اختلال دو قطبی
مانند تمام داروهای دیگر، لوراسیدون ممکن است عوارض خاصی ایجاد کند. برخی از عوارض ناشی از مصرف آن فوری هستند و ممکن است با سازگاری بدن با درمان به تدریج برطرف شوند. برخی دیگر ممکن است در طولانی مدت بروز پیدا کنند و در موارد نادری باعث مشکلات عصبی دائمی شوند. رایج ترین عوارض مصرف لورازیدون عمدتاً شامل بروز برخی اختلال در دستگاه گوارش و سیستم عصبی می شود که مهمترین آنها عبارتند از:
حالت تهوع
خواب آلودگی در طول روز
بی قراری
اضطراب
دهان خشک
اسهال
استفراغ
خستگی
افزایش اشتها (عمدتاً با اختلال دوقطبی)
افزایش وزن (عمدتاً با اختلال دوقطبی)
عفونت های ویروسی (عمدتا در کودکان)
عفونت های دستگاه ادراری
سرگیجه یا غش نیز ممکن است به دلیل افت ناگهانی فشار خون (افت فشار خون ارتواستاتیک)، به ویژه در اولین شروع درمان رخ دهد. افزایش وزن که یکی از نگرانی های رایج در میان تمام داروهای ضد روان پریشی است، با قند خون و افزایش کلسترول مرتبط است. اما میزان عوارض احتمالی ناشی از مصرف لورازیدون به دوز مصرفی آن بستگی دارد. هر چه میزان دوز مصرفی بیشتر باشد احتمال بروز عوارض ناشی از مصرف این دارو بیشتر خواهد بود.
مصرف این دارو با خطر افزایش خودکشی در کودکان ،نوجوانان و جوانان کم سنی که مبتلا به افسردگی ماژور یا سایر بیماری های روانی هستند، همراه است.در نتیجه لازم است پیش از تجویز این دارو میزان خطر و فایده ای که برای بیمار به همراه دارد، ارزیابی گردد. طبق مقالات ریسک خودکشی در 24تا65سالگی کمی کاهش می یابد و مجدداً در سنین بالای 65 سال با افزایش خطر خودکشی مواجه هستیم.
در نتیجه لازم است درمان با دوزهای پایین شروع شود و کلیه ی بیماران مصرف کننده ی این دارو، از لحاظ افکار و رفتار خطرناک تحت ارزیابی قرار بگیرند و همچنین به خانواده و همراهان بیمار آموزش های لازم جهت آگاهی از این موارد و اقدامات لازم در صورت بروز رفتارهای غیرمعمول داده شود.
