عمارت تاریخی خانه رمدانی مربوط به دوره قاجار است و در ساری، محله آب انبار نو واقع شده و این اثر در تاریخ 11 مرداد 1384 با شمارهٔ ثبت 12549 بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیدهاست. بنای دو طبقه ای که در جلو خانه قرار دارد با سردری زیبا در واقع نقش ورودی و هشتی بنا را ایفا میکند. این فضا جهت استراحت مراجعین و انجام اموری که نیاز به واردشدن به خانه را نداشته در نظر گرفته و اتاقهای طبقه فوقانی با تزئینات زیبای چوبی، پنجرههای ارسی و نورگیرهای گچی محل اسکان مهمانان بود. بنای دوم که در پشت با یک فاصله قرار دارد، در دوره پهلوی اول، دستخوش تغییرات اساسی شدهاست. این بنا از یک اتاق شاه نشین و دو اتاق معروف به گوشواره در طرفین که با یک راه رو به هم وصل میشوند شکل گرفتهاست. این اتاقهای گوشواره نام، محل قرار دادن لباس و وسایل خواب خدمتکارانی بود که در اتاق شاه نشین زندگی میکردند. عمارت تاریخی رمدانی یکی از جاذبههای تاریخی و گردشگری شهر ساری میباشد که در مرکز شهر واقع شدهاست. این بنا در قسمت بافت قدیم شهر در محلهٔ آب انبار نو واقع شدهاست. در قسمت قدیمی شهر ساری انواع عمارتها و مکانهای تاریخی که یکی از جاذبههای استان مازندران محسوب میشود وجود دارد که یکی از آنها عمارت تاریخی رمدانی میباشد.
ساری از شهر های تاریخی شمال ایران می باشد که دارای بناهای تاریخی زیادی می باشد، یکی از این بناهای تاریخی خانه رمدانی می باشد. خانه رمدانی از بناهای باقی مانده از دوره قاجار می باشد که به عنوان یکی از مکان های دیدنی ساری معروف بوده و در تاریخ 11 مرداد ماه از سال 1384 با شماره ثبت 12549 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این عمارت شامل دو ساختمان و یک حیاط مرکزی می باشد.
میتوان گفت معماری خانه رمدانی دارای دو بخش می باشد که قدمت بخش اول مربوط به دوران قاجار و بخش دوم به بازسازی آن در دوره رضا شاه پهلوی مربوط می شود. ورودی خانه و عمارت شمالی با پیشینه 200 ساله روحیه قجری خود را همچنان حفظ کرده است. اما بخش داخلی و جنوبی، نوسازی شده اند و ساختار معماری آنها مربوط به دوره پهلوی اول است. با این حال حتی در مرمت های معاصر و جدید نیز اندودهای داخلی به طور کلی حذف شده و دوباره از طاق نماهای قدیمی قجری بهره گرفته شده است. بنابراین در نهایت، می توان کلیت بنای خانه رمدانی را به دوره قاجاریه مربوط دانست.
وسعت این خانه برابر با 600 مترمربع بوده و از دو بخش بیرونی و اندرونی تشکیل شده است. این بخش ها دارای یک حیاط مرکزی و دو ساختمان اصلی هستند که معماری آن بیشتر با عنوان مرکزگرا و درون گرا شناخته می شود. این سبک معماری حیاط را نمادی از طبیعت برشمرده و اصولا آن را در قلب و مرکز معماری جای میدهد. از دیگر ویژگی های به کار رفته در این بنا جداسازی فضاها به عنوان اصول اولیه می باشد. این اصل در واقع از باورهای فرهنگی و مذهبی آن دوران الهام گرفته است که فاصله گذاری میان فضاها سبب حفظ و جداسازی حریم خصوصی و اجتماعی می شود.
نمونه هایی از این معماری را می توان در بخش های مختلف خانه رمدانی مشاهده کرد، برای مثال حیاط، درب ورودی، هشتی، کوبه ها و حلقه هایی برای تفکیک جنسیت وجود دارد، یعنی هر فرد بایستی حلقه مربوط به جنسیت خود را می کوبید. حتی مردان محرم یا نامحرم نیز کوبه های ویژه خود را داشتند تا ساکنان با شنیدن صدای درب، وضعیت حجاب خود را حفظ کنند.
عمارت رو به روی این خانه، ساختمان دو طبقه ایست که با سردر زیبای خود به گونه ای ورودی و هشتی عمارت رمدانی محسوب می شده است. مهمانانی که نباید به خانه وارد می شدند و همچنین دیگر مراجعان برای لحظاتی در این هشتی به انتظار می ماندند. در طبقه دوم نیز میهمانان اقامت می کردند و گاهی این اقامت برای روزها به طول می انجامیده است.
تزئینات فوق العاده خاص چوبی، نورگیرهای ساخته شده از گچ و پنجره های ارسی از جلوه های این ساختمان هستند. درست پشت این بنای ورودی، ساختمان اصلی قرار گرفته است و اهالی حقیقی خانه در آن سکونت داشتند. این بخش متشکل از اتاق شاه نشین و دو اتاق گوشواره است که با راهروهایی به هم متصل شده بودند. در معماری به سبک قجری، اتاق های شاه نشین قسمت نورگیر بنا بودند که در قسمت شمالی ساختمان داخلی ساخته می شدند.
این گونه اتاق ها با نام های دیگری از قبیل پنج دری یا سه دری نیز شناخته می شوند. ارتفاع این اتاق ها از دیگر بخش ها خیلی بیشتر است و بعضی اوقات حتی تا دو برابر ارتفاع اصلی می رسد. سقف نیمه گنبدی آن ها نوعی مهندسی برای چرخش هوا و خنک سازی آن است. البته برای خنک سازی راه کارهایی دیگری نیز در نظر گرفته شده بوده، برای مثال قرار دادن حوض بزرگی در مقابل این اتاق که نه تنها به خنک سازی کمک می کند بلکه جلوه های تزیینی آینه کاری، تندبری، رنگ آمیزی شیشه و نقاشی ها را هم تقویت می کند.
سازمان میراث فرهنگی استان مازندران در فروردین سال 1383 به بازسازی این بنا پرداخت. طی چندین مرحله مرمت بدنه، حذف بخش های اضافی، تعویض بندکشی های پوسیده، تعمیر اسکلت چوبی سقف و اندود سیمانی ضلع جنوبی که در زمان پهلوی ایجاد شده بود انجام گرفت و بازسازی آن نهایتا در سال 1384 کامل شد و با شماره 12549 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید. امروزه این بنا دیگر مالکیت خصوصی نداشته و در اختیار سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان مازندران می باشد.
شهرستان ساری جاذبه های بسیاری دارد که بازدید از تمامی آنها لذت بخش خواهد بود. بوستان ملل، سبزه میدان ساری، دریاچه سلیمان تنگه و شیرین رود ساری نمونه هایی از این جاذبه ها هستند که بهتر است بازدید از انها را در لیست کارهای خود قرار دهید.
خانه رمدانی از بناهای بهجامانده از دوره قاجار است که به عنوان یکی از مکان های دیدنی ساری شهرت دارد و در تاریخ 11 مرداد 1384 با شمارهٔ ثبت 12549 بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این عمارت متشکل از دو ساختمان و یک حیاط مرکزی است. بنای دو طبقهای که در جلو قرار دارد با سردری زیبا درواقع نقش ورودی و هشتی بنا را ایفا می کند. این فضا جهت استراحت مراجعهکنندگان و انجام اموری که نیاز به وارد شدن به خانه را نداشته در نظر گرفته شده و اتاقهای طبقه فوقانی با تزئینات زیبای چوبی، پنجرههای ارسی و نورگیرهای گچی محل اسکان مهمانان بوده است. بنای دوم که در پشت با یک فاصله قرار دارد، در دوره پهلوی اول، دستخوش تغییرات اساسی شده است. در سالهای اخیر تمام اندودهای داخلی حذف و طاق نماهای دوره قاجاری از زیر آن نمایان گشته است.
