به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، توی این ویدئو، استاد محمدرضا شجریان با آن چهره متین و آراماش نشسته و تصنیف «ای ایران» (سرای امید) که شعرش از هوشنگ ابتهاج (سایه) است را با همراهی گروه اساتید اجرا میکند. از همان ثانیههای اول که صدای تار و سنتور بلند میشود و استاد با آن تحریرهای بینقصش میخواند «ای ایران، ای مرز پرگهر...»، آدم احساس میکند در دل تاریخ ایران ایستاده است. تمام اعضای گروه با هماهنگی عجیبی ساز میزنند و دوربین هم با طمأنینه روی چهرههای غرق در موسیقی آنها حرکت میکند. این فقط یک اجرای ساده نیست، انگار تکتک کلمات سایه دارد با نفس شجریان جان میگیرد و تقدیم به خاک پاک این وطن میشود.
چیزی که این اجرا را از بقیه نسخهها متمایز میکند، آن سوز و گداز عجیبی است که فقط در صدای شجریان پیدا میشود. اگر دقت کنید، استاد طوری کلمات را ادا میکند که انگار دارد با تمام وجودش برای وطن دعا میکند؛ نه داد میزند و نه زیادهروی میکند، اما قدرت صدایش ستونهای آدم را میلرزاند. ترکیب غزلسرایی مدرن و اجتماعی سایه با سبک سنتی و اصیل شجریان، یک جور "آنِ" خاص به این ویدئو داده که بعد از گذشت سالها هنوز هم وقتی گوش میدهیم، همان حس دفعه اول را دارد. این ویدئو عصاره هنر ایرانی است؛ جایی که شعر، موسیقی و آواز در بالاترین سطح ممکن به هم گره میخورند تا عشق به میهن را فریاد بزنند.
2 ماه پیش
2 ماه پیش
2 ماه پیش
2 ماه پیش
2 ماه پیش
2 ماه پیش
2 ماه پیش
2 ماه پیش
2 ماه پیش
2 ماه پیش
2 ماه پیش
2 ماه پیش
2 ماه پیش