به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، نمیدانم شما هم وقتی این ویدیو را میبینید مو به تنتان سیخ میشود یا نه، اما اجرای تصنیف «مرا رها کن» با صدای استاد شجریان از آن چیزهایی است که هیچوقت پیر نمیشود. در این ویدیو، خسرو آواز ایران با آن متانت همیشگیاش نشسته و غزل شورانگیز مولانا را طوری میخواند که انگار دارد با کل کائنات حرف میزند. از همان لحظهای که با تحریرهای خاص خودش شروع میکند و میگوید «خواب مرا ببرد»، آدم از این دنیا کنده میشود. گروه نوازندهها هم که با سازهایشان مثل سایه استاد را همراهی میکنند، فضایی ساختهاند که فقط باید چشمها را بست و غرق شد. اوج صدا و آن نگاههای عمیق استاد در حین اجرا، قشنگ نشان میدهد که خودش هم در آن لحظه در دنیای دیگری سیر میکرده است.
راستش را بخواهید، این فقط یک اجرای موسیقی ساده نیست؛ یک کلاس درسِ «احساس» است. چیزی که در این ویدیو خیلی به چشم میآید، هماهنگی عجیب بین شعر وحشی مولانا و آرامشِ صدای شجریان است. استاد طوری کلمات را ادا میکند که انگار دارد آنها را ملموس میکند؛ وقتی میگوید «مرا رها کن»، واقعاً حس میکنی که یک روحِ خسته دارد التماس میکند تا از قفس تن آزاد شود. تحلیل فنیاش بماند برای اساتید، اما برای ما معمولیها، این ویدیو یعنی جادوی موسیقی اصیل ایرانی. شجریان در این اجرا نشان داد که چطور میشود بدون داد و بیداد، عمیقترین دردهای بشری را با ظرافتِ یک حریر به گوش آدم رساند و دقیقاً به خاطر همین است که بعد از این همه سال، هنوز هم دست اول به نظر میرسد.
