به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، در حالی که جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران به یک بحران ژئوپلیتیکی بزرگ بدل شد که پیامدهای بشردوستانه گستردهای داشت، اما با واکنشی ناپسند در هالیوود همراه بود. در حالی که سکوت هالیوود در بحبوحه جنگ علیه ایران را میتوان کرکننده خواند، اما شماری از مهمترین چهرههای هالیوودی در برابر خطر رو به رشد جنگ ایستادند و صدای خود را به گوش جهان رساندند.
در این میان 8 چهره مشهور به شکلی علنی روایتهای غالب جنگ را به چالش کشیدند و از مردم ایران حمایت کرداند.
در مراسم اهدای جوایز اسکار 2026، چندین چهره برجسته از فرش قرمز و صحنه اهدای جوایز برای ابراز مخالفت استفاده کردند. در حالی که بسیاری از آنها سنجاق سینههای Artists4Ceasefire یا نشانهای «نه به جنگ» را به سینه داشتند تا توجه را به ویرانیهای غزه جلب کنند و خواستار آتشبس فوری شدند، گروه کوچکتری، از جمله خاویر باردم با اذعان به خطر تشدید تجاوز به ایران، این نگرانی را مطرح کردند.
در حالی که غزه به حق خشم جهانی و چندین صدای قوی از هالیوود را برانگیخت، تجربه کشته شدن غیرنظامیان در ایران در این درگیری، در گفتمان افراد مشهور کمتری دیده شد.
در محیط رسانهای امروز که توجه، فهم عمومی را شکل میدهد، غیبت از گفتگو میتواند به نوعی حذف تبدیل شود. این عدم تعادل به پویایی عمیقتری در کنشگری هالیوود اشاره دارد که همچنان مصلحتاندیشانه و متناقض است. به همین دلیل، صداهایی که روایتهای غالب جنگ را زیر سوال میبرند، اهمیت خود را حفظ میکنند. مداخلات آنها ممکن است در دامنه محدود باشد، اما در گفتمانی که در غیر این صورت کنترل میشود، اصطکاک ایجاد میکنند.
در ادامه 8 هنرمندی که جرات کردند به طور مداوم و علنی از ایرانیان حمایت کنند، معرفی شدهاند:
مارک روفالو، بازیگر نامزد جایزه اسکار که برای ایفای نقش هالک در دنیای سینمایی مارول شناخته میشود، بارها از سیاست خارجی آمریکا و اقدامات نظامی اسرائیل انتقاد کرد. روفالو در واکنش به تشدید جنگ علیه ایران، این حملات را با لحنی تند محکوم کرد و احتمال حمله هستهای به ایران را «جنون» خواند و نسبت به هزینههای انسانی آن هشدار داد و گفت: «ما روانپریشهایی داریم که این جنگ را به راه انداختهاند. ما شاهد بودهایم که نتانیاهو با خوشحالی در غزه نسلکشی انجام میدهد. چرا او اکنون در ایران پا را فراتر نگذارد؟ ترامپ هم به آنها کمک کرده است. این باید متوقف شود. نمیتوان به آنها اجازه داد که به میلیونها انسان بیگناه حمله هستهای کنند. اینها همنوعان ما هستند. این دیوانگی است.» اظهارات او نشاندهنده یک فوریت اخلاقی عمیق است که این درگیری را به عنوان یک بحران انسانی و تشدید خطرناک ناشی از قدرت سیاسی مطرح کرد.
رابرت دنیرو، بازیگر برنده جایزه اسکار و منتقد قدیمی دونالد ترامپ، پیوسته در بحبوحه جنگ علیه ایران، درباره دموکراسی و رهبری آمریکا صحبت کرد. در جریان اعتراضات سراسری «شاه نمیخواهیم»، دنیرو خواستار «عدم جنگهای غیرضروری که منابع ما را غارت میکنند، مردان و زنان نظامی ما را قربانی میکنند و بیگناهان را قتل عام میکنند» شد. او با تأکید بر فوریت این لحظه گفت: «دموکراسی ما در خطر است، همین ... مثل یک رویای سوررئال است؛ دیوانهوار است» و روشن کرد که ساکت نخواهد ماند: «کشور من در خطر است. من دهانم را بسته نگه نخواهم داشت.» او همچنین خواستار ادامه اقدامات شد و تأکید کرد: «ما نمیتوانیم دست از تلاش برداریم. .. ما نمیتوانیم در برابر این فرد (ترامپ) دست از تلاش برداریم». وی در ادامه ترامپ را یک تهدید وجودی خواند.
خاویر باردم به عنوان یکی از صریحترین صداها در حمایت از ایران در مراسم اسکار ظاهر شد. او سنجاق سینه «نه به جنگ» خود را که از سال 2003 در حمایت از ایران به سینه داشت، بار دیگر به سینه داشت و اظهار کرد: «نه به جنگ و فلسطین را آزاد کنید». اظهارات او توجه را به هزینههای انسانی درگیریهای مسلحانه جلب کرد و انتقادهای قبلی از مداخله غرب را تکرار کرد. باردم از معدود چهرههای سرشناسی بود که به زمینه وسیعتر منطقهای اذعان کرد و از مداخلات نظامی غرب، از جمله به ایران، در یک موضع ضد جنگ گستردهتر انتقاد کرد. باردم نمونه نادری از یک بازیگر درجه یک است که چندین درگیری را به هم مرتبط میکند، نه اینکه به صورت جداگانه در مورد آنها صحبت کند.
موضع جین فوندا نشان دهنده مخالفت دیرینه با مداخله نظامی و دوگانگی غرب در مورد درگیریهای جهانی است. او در مورد جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران کاملاً صریح بود و آن را «جنگی دیوانهوار که قوانین بینالمللی را نقض میکند» نامید. او همچنین دولت ترامپ را مستقیم خطاب قرار داد و گفت: «شما میتوانید این جنگ را به نام ما انجام دهید اما نه با رضایت ما». فعالیتهای او که تحت تأثیر درگیریهای قبلی مانند ویتنام شکل گرفته، همچنان بر پیامدهای انسانی و زیستمحیطی جنگ تأکید دارد.
دوآ لیپا یکی از تأثیرگذارترین صداهایی که درباره درگیریهای جهانی صحبت میکند، در یک استوری اینستاگرامی حمایت خود را از ایران ابراز کرد و نوشت: «در ایران، ما شاهد قتل عام در مقیاسی بیسابقه هستیم». او که به شکل مداوم درباره حقوق فلسطینیها و بحرانهای انسانی صحبت کرده و خواستار آتشبس و حفاظت از غیرنظامیان شده است، همچنین از همدستی سیاسی غرب انتقاد کرد. دامنه وسیع جهانی او، حمایت او از فلسطین و ایران را تأثیرگذار میکند.
جک وایت،نوازنده برنده جایزه گرمی و خواننده اصلی گروه «د وایت استریپس» از پلتفرم خود برای به چالش کشیدن اقتدار سیاسی و انتقاد از سیاست خارجی آمریکا استفاده کرده است. در واکنش به حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، او با لحنی طنزآمیز و گزنده رهبری و نمایش جنگ را سرزنش کرد و گفت: «دوست ندارید ببینید که او علیه کشوری اعلام جنگ میکند در حالی که کلاه مخصوص رانندگان کامیون را بر سر دارد که روی آن نوشته شده «ایالات متحده آمریکا»؟ ... ونزوئلا، گرینلند، ایران، کوبا چه فرقی میکند، درست است؟» اظهارات وایت، نگرانی او را در مورد عادیسازی بیقید و شرط نظامیگری و تقلیل درگیریهای جهانی به تئاتر سیاسی برجسته کرد.
جان کیوزاک بازیگر، تهیهکننده و فیلمنامهنویس آمریکایی، مدتهاست که یک صدای سیاسی صریح است و اغلب به مسائل جنگ، نفوذ شرکتها و ژئوپلیتیک خاورمیانه میپردازد. کیوزاک در واکنش به حملات به ایران، تشدید تنشها را به عنوان یک مانور سیاسی حسابشده مطرح کرد: «ترامپ یک جنگ بیرحمانه را آغاز میکند تا حواسها را از اپستین پرت کند و دستورات نتانیاهو را اجرا کند ... دیگر بس است؟» بیانیه او این درگیری را کمتر به عنوان مسئله امنیت ملی و بیشتر به عنوان انحراف سیاسی و منافع ژئوپلیتیکی ریشهدار مطرح کرد.
استیون کینگ، یکی از پرمخاطب ترین نویسندگان ادبیات معاصر، به همان اندازه به خاطر تفسیرهای سیاسی صریح خود شناخته میشود که اغلب علیه اقتدارگرایی و سوءاستفاده از قدرت صحبت میکند. در پاسخ به حملات ایران، کینگ خواستار استیضاح رئیس جمهور آمریکا یعنی ترامپ شد و نگرانیها در مورد اختیارات قانونی فرضی او را برجسته کرد و گفت: «طبق ماده اول، بخش 8 قانون اساسی ایالات متحده، فقط کنگره قدرت اعلام جنگ و همچنین تشکیل و حمایت از ارتشها، تأمین و نگهداری نیروی دریایی و تنظیم ارتش را دارد». مداخله او این موضوع را نه صرفاً به عنوان یک مسئله ژئوپلیتیکی، بلکه به عنوان یک نقض جدی هنجارهای دموکراتیک و روند نهادی مطرح میکند.
